The Mummy...#1

Σάββατο πρωί και ο Γιάννης είχε μπροστά στο τραπεζάκι του πολλούς λογαριασμούς που προσπαθούσε να τους ταξινομήσει.
Δεν μπορούσε όμως.
Πέρα από την τακτοποίηση έπρεπε να βρει και τουλάχιστον τις ελάχιστες σκαταβολές για τις πληρώσει, όσες δεν είχαν «βαρέσει» μέχρι σήμερα.

Η γυναίκα του περιμένει με χαρά το επόμενο βλαστάρι τους.

Ανησυχούσε πολύ αλλά οι ορμόνες της δεν την άφηναν να το δείξει. Μπορεί και να ήταν & ευτυχισμένη εκτός από γκαστρωμένη.

Ο Γιάννης την καθησύχαζε με όλους τρόπους και με διάφορες «ζουζουνιές», ήξερε πως το οικονομικό τέλος ήταν κοντά παρόλο τις προσπάθειες του να μεταπείσει τις τράπεζες και τους γνωστούς-άγνωστους που δανειζόταν κατά καιρούς.
Μάταια όλα, η μπίλια είχε μπει στο αυλάκι και είχε πάρει την κατηφόρα για τα Καλάβρυτα
Τα τηλέφωνα χτυπούσαν ασταμάτητα, λες και ήταν ο μοναδικός που όφειλε στα φιλικά πιστωτικά ιδρύματα!
Κάθε ντριν ήταν και μια ελπίδα τέλους, μέχρι να δει την οθόνη του τηλεφώνου η καρδία του χτυπούσε βαριά και δυνατά. Σε κάθε «απόκρυψη» έλεγε από μέσα του: να ανοίξει η γη να με καταπιεί…

Το Σάββατο πέρασε με το Γιάννη να κοιτά, να ξανακοιτά τα νούμερα κάνοντας άπειρα σενάρια για το πως θα τα φέρει βόλτα, πως θα κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο για να μην βρεθούν στο 2άρι του πεθερού στο Κάτω Τριοβάσαλο.

Δεν του βγαίνει όμως, άκαρπα όλα του τα μαγειρέματα.

Βλέπεις το να μείνεις άνεργος είναι κάτι φυσικό και μπορεί να συμβεί σε όλους, το να μένεις όμως χωρίς δουλεία στην παγκόσμια κρίση δεν είναι και το πιο φυσιολογικό πράγμα που μπορεί να σου τύχει.
Όταν κάνεις μια δουλεία 25 χρόνια δεν μπορείς εύκολα να αλλάξεις επάγγελμα σε μια μέρα, δεν γίνετε από αυτοδημιούργητος μαγαζάτορας να μοιράζεις πίτσες ή πουτάνες με το παπάκι.

Όσο και αν προσπάθησε να εγγυηθεί το μέλλον του μαγαζιού για να κερδίσει χρόνο δεν πέτυχε τίποτα.
Τοίχος.

όλες οι σκέψεις του έφταναν σε μονόδρομο με αδιέξοδο. Και ξανά από την αρχή.


- αχ, να ήμουν μόνος και να τα έγραφα όλα στη παπάρα μου, μονολογούσε.

Ξαφνικά έσκασε η ιδέα, η ιδέα της μεγάλης ντρίπλας!
- Θα σκηνοθετήσω τον θάνατο μου και όλα μου τα χρέη θα εξαφανιστούν μαζί με εμένα!!!
- Θα πάρω την οικογένεια και θα πάω άλλου να ζήσω από την αρχή ξανά χωρίς γαμωλογαριασμούς και τηλέφωνα, χωρίς δικηγόρους και κλητήρες. Θα συνεχίσω την ζωή μου από την αρχή! ?!?

Κλείνοντας την σκέψη του ένιωσε την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι... και έπειτα από πολύ πολύ καιρό κατάφερε και κοιμήθηκε κανονικά.

Το επόμενο πρωί του είπε η καλή του πως καθώς τον χάζευε το βράδυ, ενώ κοιμόταν, εκείνος χαμογελούσε στον ύπνο του και σαν να χουρχούριζε!
Είχε ξυπνήσει με τρελό κέφι και τέτοια χαρά, σαν παιδάκι δημοτικού που θα πάει εκδρομή με τη τάξη.

Το μόνο που του έμενε ήταν να κάνει την ιδέα του πραγματικότητα.
Άρχισε να τακτοποιεί τις σκέψεις του, να καταγράφει κάθε λεπτομέρεια που θα χρειαστεί για να εξαφανίσει τα ίχνη του χωρίς να κινδυνεύσει αυτός και η οικογένεια.
Το είχε πάρει για τα καλά απόφαση, τίποτα δεν θα ανέστειλε το μεγαλόπνοο σχέδιο του. Είχε και τον κατάλληλο άνθρωπο, είχαν γνωριστεί κάποια νύχτα στην Ομόνοια.

Βέβαια κι αυτός χρήμα ήθελε για να τον τακτοποιήσει αλλά αυτά θα τα έβρισκε, θα πουλούσε κάτι “όργανα” ...

υ.γ. μάλλον θα έχει και συνέχεια!

.

Κίνηση πριόνι...

.

11 Σεπτεμβρίου, πρώτη για τα πρωτάκια, πρώτη και για εμένα.

Θέλω να το γράψω αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω…

Η λέξη ανεκτίμητη είναι μικρή, λίγη, άστοχη ίσως.

Σήμερα και έπειτα από 7 χρόνια είδα το 5μηνητίκο «μπουκαλάκι» των 660 γραμμαρίων να έχει γίνει μετά κόπων και βασάνων κοριτσάκι με τα τρελά κοτσιδάκια του, τα κορδελάκια του με σταθερό το χαμόγελο να ανεβαίνει τα σκαλιά για την πρώτη τάξη.

Μπαίνοντας σε αυτό τον άνισο αγώνα δεν περίμενα ποτέ πως αυτή η στιγμή θα έρθει και θα μου δώσει την απίστευτη σφαλιάρα!

Τα πάντα έσβησαν από το μυαλό μου, χρέη, άγχος, υποχρεώσεις, δυσκολίες, αναποδιές, αφραγκιές, δανεικά, στοχοθετήσεις, eXL, πίνακες αποτελεσμάτων.

Πλημμύρισα με ένα καινούργιο συναίσθημα, πρωτόγνωρο και μοναδικό.

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι για να το συγκρίνω.

Μάλλον δεν υπάρχει.

Δεν μπορώ να πω πως κράτησα τα δάκρυα μου, ακόμη και τώρα, που η ημέρα έγινε νύχτα και έφτασε στο τέλος της είμαι εύθραυστος σαν χριστουγεννιάτικο στολίδι.

Καλές γιορτές λοιπόν...

Παλία ήταν, θυμάσαι?

Έχω ανοικτά τα παράθυρα και πληκτρολογώ με στάχτη πάνω στα πλήκτρα...

...γύρισα με αρκετές φωτογραφίες αλλά τελικά είναι κοινότυπες, παιδάκια, κουβαδάκια, παραλία, θάλασσα!

λίγες τελικά αξίζουν για ανάμηνηση...

...για κάτι που δεν θα ξαναδούμε.

Πειραιάς 22.8.2009, 19:45

* Πόσο μα πόσο???

.

Οταν η άμμος δεν έιναι στη παραλία.

Δεν ξέρω αν βρέξατε τα πόδια σας σε καμιά παραλιά αμμουδερή και πιγμένη αλλά εγώ μόλις γύρισα από τις πρώτες διακοπές μου.

Δεν χάλασα μία και έμεινα εντυπωσιασμένος.

Η αλήθεια είναι πως δεν μαύρισα αλλά αξιζε το ταξίδι.!!

.

Απαραίτητα σεμινάρια...κονσέρβα!

δεν προλαβαίνω... να δέσω ούτε τα κορδόνια μου από το διάστημα, το παρακάτω το βρήκα πολύ αληθινό με μια μικρή δόση "αγνότητας"... γέλασα και σκέφτηκα να το μεταδώσω έστω και κονσερβοποιημένο




ΝΕΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΝΤΡΕΣ!


Έναρξη αυτόν τον μήνα!


Σημείωση: λόγω της πολυπλοκότητας και του επιπέδου δυσκολίας μαθημάτων, κάθε μάθημα θα δέχεται το πολύ οκτώ συμμετέχοντες.


Θέμα 1: Πώς να γεμίζετε παγοθήκες. Βήμα - βήμα με παρουσίαση slides.


Θέμα 2: Χαρτιά τουαλέτας: φυτρώνουν μόνα τους ή χρειάζονται αλλαγή; Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης.


Θέμα 3: Διαφορές μεταξύ του καλαθιού για τα άπλυτα και του πατώματος. Φωτογραφίες και επεξηγηματικά γραφήματα.


Θέμα 4: Πιάτα και μαχαιροπίρουνα: μπορούν να σηκωθούν και να πετάξουν μόνα τους στον νεροχύτη; Παραδείγματα σε βίντεο.


Θέμα 5: Απώλεια ταυτότητας: όταν χάνεις το TVcontrol από το έτερο σου ήμισυ. Υποστηρικτική τηλεφωνική γραμμή και ψυχανάλυση.


Θέμα 6: Μαθαίνοντας πώς να βρίσκεις πράγματα, αρχίζοντας με το να ψάχνεις στο σωστό μέρος αντί να κάνεις το σπίτι άνω κάτω ενώ ουρλιάζεις. Ανοιχτή συζήτηση.


Θέμα 7: Υγεία: η αγορά λουλουδιών δεν είναι επώδυνη για την υγεία σας. Γραφικά και ηχητικά παραδείγματα.


Θέμα 8: Οι αληθινοί άντρες ζητάνε οδηγίες όταν χάνονται.. Αληθινές μαρτυρίες..



Θέμα 9: Είναι γενετικά δυνατόν να κάτσεις αμίλητος ενώ αυτή παρκάρει; Προσομοίωση οδήγησης.


Θέμα 10: Μάθημα ζωής: οι βασικές διαφορές ανάμεσα στη μητέρα και τη σύζυγο. Συζήτηση μέσω διαδικτύου και αυτοσχεδιασμοί.


Θέμα 11: Πώς να γίνεις η ιδανική παρέα για τα ψώνια. (Ασκήσεις χαλάρωσης, διαλογισμού και τεχνικές αναπνοής.


Θέμα 12: Πώς να πολεμήσεις την εγκεφαλική ατροφία: να θυμάσαι γενέθλια, επετείους, άλλες σημαντικές ημερομηνίες και να τηλεφωνείς όταν πρόκειται να αργήσεις.











ΝΕΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ!



Οι γυναίκες νομίζουν ότι ήδη τα ξέρουν όλα, αλλά ένα λεπτό...

Μαθήματα είναι τώρα διαθέσιμα και για τις γυναίκες στα ακόλουθα θέματα:



1. Σιωπή, Το Τελικό Σύνορο: Εκεί που Καμία Γυναίκα Δεν Έχει Ξαναπάει.


2. Η ανεξερεύνητη Πλευρά των Τραπεζικών Συναλλαγών: Καταθέσεις!


3... Πάρτυ: Χωρίς Καινούρια Ρούχα!!!


4. Διαχείριση Ανδρών: Οι μικροκαβγάδες μπορούν να περιμένουν για μετά το τέλος του αγώνα.


5. Τουαλέτα Ι: Και οι άνδρες χρειάζονται χώρο στην τουαλέτα.


6. Τουαλέτα ΙΙ: Το ξυραφάκι του είναι δικό του.


7. Επικοινωνία Ι: Δάκρυα - Το τελευταίο καταφύγιο, όχι το πρώτο.


8. Επικοινωνία ΙΙ: Σκέψη πριν την ομιλία.


9. Επικοινωνία ΙΙΙ: Πώς να παίρνεις αυτό που θέλεις χωρίς γκρίνια.


10. Ασφαλής οδήγηση: Ένα προσόν που ΜΠΟΡΕΙΣ να αποκτήσεις.


11. Τηλέφωνο: Πώς να το κλείσεις.


12. Εισαγωγή στο παρκάρισμα.


13. Παρκάρισμα για προχωρημένες: Με την όπισθεν.


14. Μαγειρική Ι: Αγοράζω πατάτες, αυγά και λάδι.


15. Μαγειρική ΙΙ: Πώς να μην επιβάλεις τη δίαιτά σου στους άλλους ανθρώπους.


16. Κοπλιμέντα: Να τα δέχεσαι με ευγένεια.


17. Χορός: Γιατί στους άντρες δεν αρέσει.


18. Κλασική Υπόδηση: Να φοράς παπούτσια που ήδη έχεις.


19. Σκόνη στο σπίτι: Μια άκακη φυσική ουσία που μόνο οι γυναίκες προσέχουν.


20. Ενοποίηση της μπουγάδας: Πώς να τα πλένεις όλα μαζί.

21. Λάδι και Βενζίνη: Το αυτοκίνητό σου χρειάζεται και τα δύο!

Κόστος συμμετοχής: 555 euro/περσον

Διάρκεια σεμιναρίων: 4h/απόγευμα

Χρόνος σεμιναρίων: 7 noons/21-7 ώσπου 29-7



Για δηλώσεις συμμετοχής συμπληρώστε τη φόρμα στο www.bestforms.eu/formsnow/forlessons/grt9883849/gt4k50/



Δεχόμαστε μόνο μετρητά! (είπαμε έχουμε αυξημένες ανάγκες τώρα δα...)





.

Εργασία και Χαρά!

Χρειάζομαι άμεσα κάποια παραπάνω χρήματα και άρχισα να σκέφτομαι πώς θα καταφέρω να τα μαζέψω, είναι και δύσκολες εποχές, πολύ δύσκολες μάλλον, άστα να πάνε.

Στις σκέψεις μου πέρασαν και οι διάφορες-διαφορετικές εργασίες που έχω κάνει και θυμήθηκα τα απίστευτα!

Βγάζω το χαρτζιλίκι μου από πολύ μικρός, τότε μας άφηναν βλέπεις να βολτάρουμε χωρίς να κινδυνεύουμε, οπότε υπήρχε η ευκαιρία να «τσιμπάς» το κάτι τις με ποικίλους τρόπους.

Τα πρώτα φραγκάκια μου τα έβγαλα κάνοντας εξυπηρετήσεις στις κυρίες που έραβε η Μαμά, βοηθούσα να πλύνουμε τα παντζούρια, να φέρουμε τα ψώνια από τη λαϊκή και άλλα μικρόθελήματα.

Κοντά στα Χριστούγεννα και στην ηλικία των 12 το επιχειρηματικό μου μυαλό απογειώθηκε... έπρηζα τον Πατέρα και μου έφερνε κόντρα πλακέ Θαλάσσης, καθότι ξυλουργός στο επάγγελμα, πήγαινα στην αγαπημένη μου κυρία Ειρήνη (η βιβλιοπώλης της γειτονιάς μας) και αγόραζα ημερολόγια, στη συνέχεια έκανα ξεπατικοτούρα διάφορες catoonοφατσες (Μίκυ, Αστερίξ κ.α.) τις ζωγράφιζα κολλούσα και το ημερολόγιο και τσούπ, πόρτα πόρτα ζάλιζα τους γειτόνους και τσάκωνα το 200δραχμο.

Αυτή η δουλεία συνεχίστηκε μέχρι που άρχιζα να βγάζω το λεγόμενο ποντικομούστακο και ντρεπόμουν!

Την ίδια χρονική στιγμή αρκετά απογεύματα μας μάζευε από την πλατεία ο κυρ Νίκος, ο κυρ Νίκος είχε εργαστήριο ζαχαροπλαστικής!!!

Πηγαίναμε λοιπόν 5-6 πιτσιρικάδες και βάζαμε αποξηραμένα κοτσανάκια στα ζωγραφιστά marsmallow που ήταν σε λαμαρίνες, 5 δραχμές η λαμαρίνα. Τρελή κονόμα για να φτάσεις το εκατοστάρικο δούλευες 4 ώρες.

Τους καλούς… μας φώναζε και το Πάσχα όπου φτιάχναμε τα σοκολατένια αυγά.
Την πρώτη μου εξαγωγή δοντιού την έκανα στα 14!!! Το γιατί είναι ολοφάνερο.

Την επόμενη χρονιά πήγαινα τα ΣΚ και έκανα τον βοηθό σε ένα τύπο που τοποθετούσε τέντες, δουλεία για γερά στομάχια.
Πάνω στην σκάλα πατώντας στο κάγκελο από το μπαλκόνι και να τρυπάς το ταβάνι για να περάσεις στριφόνια, και ο Χάρος να σου χαμογελά σε κάθε κλώτσημα του τρυπανιού.
Ωραία εμπειρία και καλά λεφτά για τότες, μέχρι που ο τύπος χώρισε και έγινε πρεζάκιας.

Το καλοκαιράκι ήταν πάντα αυτό που μου έδινε τη καλύτερη μπάζα μιας και υπήρχε χρόνος περισσότερος και όρεξη επίσης.

Ξεκινάω λοιπόν σε ένα εστιατόριο με την ειδικότητα του ΑΝΤΕΦΕΡ.

Για όσους δεν γνωρίζουν, πρόκειται για τον μαλάκα που κάνει τα πάντα, άντε φέρε εκείνο, άντε φέρε τα άλλο, άντε να σκουπίσεις, άντε να πας τα σκουπίδια κ.ο.κ.
7.30-15.30 με 800 δραχμές την ημέρα παρακαλώ!!!

ΣΚ ελεύθερο με 5.000 χιλιάρικα στη τσέπα και ταξίδια με μοτοποδήλατο piaggio 50αρι, 2 ωρίτσες περίπου μέχρι τη Λούτσα… που πλέον την αποκαλούν μόνο Άρτεμις!!! Χα

Το επόμενο χειμώνα τα βράδια μου πήγαινα στη ταβέρνα για λίγες ώρες, υποτίθεται πως διάβαζα κιόλας, εκεί με βάπτισαν βοηθό σερβιτόρου, ο Θεός να το κάνει αλλά το χαρτζιλίκι μου έβγαινε.

Επόμενο καλοκαίρι (τσόντα) σε μια αποθήκη με είδη εστίασης, πολύ κουβάλημα μα πολύ κουβάλημα, σε ένα 3όροφο υπόγειο parking με καρότσι να βγάζω παραγγελίες και να τις φορτώνω στα φορτηγά. Τσόντα σας λέω αλλά ήρθαν και οι πρώτες μου διακοπές στην Αμοργό με camping, άξιζε ο ιδρώτας.

Παιδί λυκείου πλέον και οι ανάγκες μεγάλωσαν, κατέβαινα καθημερινά στη πλατεία Κλαυθμώνος όπου έπαιρνα από έναν απατεώνα έτοιμα ημερολόγια τυπωμένα και τα πουλούσα πόρτα πόρτα λέγοντας το παραμύθι πως είμαι μαθητής από την γειτονιά και μαζεύουμε χρήματα για την εκδρομή μας, μούσι τρελό, 600 δραχμές το ημερολόγιο, 300 ο απατεώνας 300 εμείς.

Έτσι μάζεψα τα πρώτα 150.000 χιλιάρικα για να πάρω παπί. Τόσο έκανε τότε καινούριο!
Είχα κάνει το ρεκόρ του γραφείου, κατάφερα να πουλήσω 35 ημερολόγια απόγευμα στην Ιπποκράτους!!!
Σημ. κανείς δεν άνοιγε ούτε ανοίγει την πόρτα του σε πλασιέ στο Κέντρο και ιδιαίτερα αφού έχει βραδιάσει.





Παπί δεν πήρα ποτέ όμως μιας και ο πατέρας είχε πει: μάζεψε εσύ τα λεφτά και μετά θα πάμε να το πάρουμε μαζί… μαζί πήγαμε αλλά δεν… «εγώ υπογραφή για το θάνατο σου δε βάζω»…


Κάτι ξεχνάω, κάτι ξεχνάω… το Ευριπίδης.
Ο Ευριπίδης είχε ένα μικρό βίντεο κλαμπ, ήταν το ’87 που η VHS ταινίες είχαν μπει για τα καλά στη ζωή μας, βλέπαμε 5 ταινίες σερί, από God father μέχρι Ρόδα τσάντα και κοπάνα!
Λοιπόν τα απογεύματα κρατούσα το μαγαζί, και τα ΣΚ έκανα το βοηθό ηλεκτρολόγου ( Ο Ευριπίδης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί στο Κολωνάκι) εκτός από βιδεοκλουμπατζής.



Το τι τσόντα είχα δει δεν περιγράφετε αλλά και το τι άβουλα όντα είδα στην παραπάνω περιοχή πάλι δεν περιγράφετε. Να σε φωνάζουν για να αλλάξεις μια λάμπα και να τσιμπάς και ένα 500άρικο για πορτοκαλάδα.
Γύριζα σπίτι και ρωτούσα το Πατέρα, μα καλά ρε Μπαμπά αυτοί οι πλούσιοι ούτε μια λάμπα δεν μπορούν να αλλάξουν? (δεν ήξερα, δεν ρώταγα?)

Σχεδόν πριν κλείσω τα 17 κρατούσα από τις 17:00 μέχρι τις 01:00 το απόλυτο μαγαζί! Το Las Vegas!

Μπιλιάρδα, ηλεκτρονικά, φλίπερ και παράνομα φρουτάκια.

Τα στάνταρ άλλαξαν αφού το επάγγελμα ήταν επικίνδυνο, 5.000 το βράδυ αλλά αν έμπαινε μέσα «τσεός» πήγαινες αυτόφωρο.
Εκεί είδα τις περισσότερες κατσαρίδες ever, τεράστιες και πάρα πολλές, στο υπόγειο επικρατούσε η απίστευτη μπίχλα και βρώμα. Να σκεφτείτε πως ήταν καλύτερα να κατουράς στο τοίχο παρά στην τουαλέτα!

Είδα να καταστρέφονται οικογένειες από το τζόγο, έμαθα πώς να παραδίδω "πάντα" σωστά το ταμείο και πώς να γλυτώνω το αυτόφωρο.

Κατάφερα να ξαναμαζέψω χρήματα για το πολυπόθητο παπί αλλά ο Πατέρας αγέρωχος, υπογραφή πάλι δεν έβαλε.
Μου τράβηξε και μια ψαλιδιά στο μαλλί πριν τη πρώτη και απίστευτη συναυλία των Iron Maiden και στη σχέση μας ήρθε η απόλυτη ανατροπή. Το χωρίς παπί δεν με πείραξε για άλλη μια φορά αλλά να μην μπορώ να κάνω headbanging ήταν ασυγχώρητο.

Έκτοτε κούρευα το κεφάλι σαν πεζοναύτης (flat top) στο γνωστό τότε κουρέα με το ψευδώνυμο Πεζοναύτης σε μια στοά στου Ψειρή. Χάλια τελείως η φάτσα μου, σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι και με μια μύτη σαν του Ζεραρ ντε Παρτιέ!

Το λύκειο έφτασε στο τέλος του και μεσολάβησε μια χρονιά και για να πάω να φυλάξω τα σύνορα. Αυτό το διάστημα με έπιασε η καλλιτεχνική μου αναζήτηση και έγινα ΖΩ.Μ.Ε.

(Ζωγράφος Μεγάλων Επιφανειών). Για τους πολλούς μπογιατζής!

Άλλη τρελή τσόντα! Πινέλο έπιασα μετά από 1 χρόνο, συνέχεια έτριβα παράθυρα, πόρτες και πατώματα.
Wex in-wex out, έκανα κάτι ώμους & χέρια μοναδικά, αντί να βγάζω μύξες πράσινες έβγαιναν μπαλάκια στόκου με βελατούρα σατινέ!

Κουβαλούσα το ότι υπήρχε, έστηνα σκαλωσιές, και είχα μάστορα!
Ο μάστορας, φοβερή ανεπανάληπτη μορφή. Κοντούλης αδύνατος με μπάκιτσα, γαμψή μύτη, άσπρα μαλλιά, λίγα δόντια και πάντοτε το νυχάκι στο δαχτυλάκι 2 πόντους μήκος. Το δε παντελόνι του στεκόταν σε κάποιο κόκαλο ανάμεσα στα γόνατα και τους γοφούς.
Όταν είχε κρύο μέσα το αμάξι ήταν φίσκα με μισοάδεια μπουκάλια τσέπης από κονιάκ*** και με το μόλις ζέσταινε λίγο, έπινε μπίρα, πολύ μπίρα. Ποτέ δεν τον είδα να πίνει νερό!



Γενάρης ήταν που την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια, αφού έβαψα τα κάγκελα του 5ου ορόφου πάνω σε σκαλωσιά με τέτοιο ψωλόκρυο που μελάνιαζαν τα χέρια μου.




Έχω και συνέχεια αλλά δεν ξέρω πότε θα τη γράψω, όπως δεν ξέρω και που θα βρω τα χρήματα που χρειάζομαι…

μπερδεψά, μεγάλη μπερδεψά...

... κοιτάς αλλού, ο νους σου δεν είναι μαζί μας.

Έχεις αφεθεί στη πλευρά που γέρνει ο δρόμος και τα καλολαδωμένα σου ρουλεμάν ρολάρουν ασταμάτητα.

Σκέψεις και λόγια πνιγμένα σε μια λεκάνη με άμμο. Άμμο από αυτή που περίσσεψε όταν έκτιζες το πύργο σου.

Αδράνεια θέλησης.

Απόφαση 0.

Σήκω! είναι η ώρα να σου μιλήσεις αληθινά. Είναι η ώρα να σε πιστέψεις πάλι!

.

Αιμοδοσία ΤΩΡΑ ή Παραμύθι για Εύκολους αναγνώστες...

Υπάρχει ένα παλικάρι 28 ετών στον Ευαγγελισμό που χρειάζεται 40 φιάλες αίμα.

Σοβαρό ατύχημα με μηχανή, έχουν πειραχτεί ζωτικά όργανα.

Τα στοιχεία είναι: Μερισιώτης Βαγγέλης, Ευαγγελισμός ΜΕΘ2, ώρες 8.30-14.00 και 15.00-19.00.

Χρειάζεται να κάνει μεταμόσχευση συκωτιού και πρέπει να βρούμε αίμα αποκλειστικά ομάδας 'Ο αρνητικό'.

Βεβαίως μπορείτε να δώσετε αίμα σε οποιοδήποτε νοσοκομείο και να αναφέρετε το όνομα του ασθενή και το επείγον της κατάστασης του.

Επίσης δεν χρειάζεται να είστε στην ίδια ομάδα αίματος, αρκεί να δώσετε αίμα και το νοσοκομείο κάνει την αντικατάσταση στην τράπεζα αίματος.

Εάν μπορείτε ανακοινώστε το διότι έχει ζωή μία με δύο εβδομάδες.

ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ Γ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ
ΤΗΛ-ΦΑΞ : 26210-35638 ΚΙΝ: 6944 434 559

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ Π Α Ν Τ Ο Υ.. 1 ΛΕΠΤΟ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΤΕ.

χα

χα

χα

τι ωραίο μέσο επικοινωνίας το Internet!!! Υπέροχο, δεν συμφωνείτε.

το παραπάνω μου το έστειλαν σήμερα και οι σκέψεις μου ήταν γρήγορες και άμεσες, είμαι εθελοντής αιμοδότης και οδηγώ μηχανή. Οπότε κατευθείαν σκέφτηκα να πάω να δώσω αίμα και να κάνω το παραπάνω post προκειμένου να σωθεί το παλικάρι..

κ εδώ αρχίζει το θέμα μου, ψάχνοντας να βρω και μια φωτό για να το συνοδεύσω... διαβάζω την ίδια παράκληση με τα ίδια στοιχεία με ημερομηνία πριν 2 μήνες για έναν άνθρωπο που ζει δεν ζει για 1-2 εβδομάδες, έχοντας διαφορετικά στοιχειά επικοινωνίας!!!

τα προηγούμενα στοιχεία εδώ...

http://pressonice.blogspot.com/2009/02/blog-post_497.html

Ψάχνοντας ακόμη περισσότερο βρήκα πως το mail ήδη αναγνωρίζεται ως spam και δεν αληθεύει.

http://press-gr.blogspot.com/2009/05/x_04.html

Άραγε έζησε 2 μήνες και χρειάζεται πάλι 40 μπουκάλες αίμα? μμμμ

άργησε να μου έρθει το mail?

μας κοροϊδεύουν έτσι απλά?

να ξαναπιστέψω κάτι αντίστοιχο?

να κάνει η μάνα?

Δεν μπήκα καν στο κόπο να επαληθεύσω τα στοιχεία στα τηλέφωνα που μου δίνουν, μιας και πολύ απλά μπορεί κάποιος να συνεχίσει να λέει ψέμματα.

Έχω χρειαστεί αίμα στο παρελθόν και εγώ και το παιδί μου και όπως προείπα είμαι εθελοντής αιμοδότης από το 1993, θεωρώ πολύ σημαντικό να μπορείς σε 15 λεπτάκια να σώσεις μια ζωή ή έστω να προσπαθήσεις.

Ακόμη θεωρώ πως δεν πρέπει κανείς να παίζει - κοροϊδεύει - εκμεταλλεύεται τέτοιες καταστάσεις για προσωπικό του όφελος ή κέρδος.

Ευτυχώς αν προσωπικά ή και μέχρι πρώτου βαθμού συγγένειας χρειαστούμε αίμα λόγω εθελοντισμού δεν θα χρειαστώ παράκληση και παρακάλια.

Γίνετε όλοι εθελοντές αύριο, δεν θα σώσετε μόνο τον συνάνθρωπό σας αλλά, αχρείαστο να είναι, θα σας δοθεί με μίας όταν το θελήσετε.!!!

με τις υγείες μας!!!

update σε χρόνο dt: κάποιος πιο σοφός το έψαξε για εμάς.... και για φαντάσου πρόκειται για ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΗ φάρσα του 2004

http://les-malakies.blogspot.com/2009/04/zouglagr.html

Ηρθε, ακούμπησε & έφυγε...

Πάσχα στο χωριό, Χριστούγεννα στην πόλη... λένε οι παλιοί.



Κι αν δεν έχεις χωριό ρε φίλε? που θα γιορτάσεις το Πάσκα? στο πεζοδρόμιο ή στη ταράτσα?


Δίνω τόπο στο ρητό καθώς παρατήρησα ποσοί "χωριάτες" έφυγαν, 1.000.000 αυτοκίνητα πέρασαν τα διόδια!!!



Σκέψου και αυτούς που δεν πέρασαν γιατί γουστάρουν να πηγαίνουν από τον παράδρομο!



Με ένα μέσο όρο 2+ σε κάθε αυτοκίνητο, μετακόμισε η μισή και, Αθήνα στο "χωριό".


Τι όμορφα που ήταν αυτές οι ημέρες στην πόλη μας, έκανες τα πάντα σε πραγματικούς χρόνους, δεν είχε φασαρία, κόρνες και νεύρα



Οι εικόνες είναι μοναδικές,
τύπος με 15κιλο αρνάκι να προσπαθεί να το δέσει στη πίσω θέση από την βέσπα!

Λύσσα στα S.M. για την αγορά των μη νηστίσιμων εδεσμάτων του Πασκαλινού τραπεζιού.

Παππούς που πριν αγοράσει το αρνί, του έκανε personal interview κοιτώντας το στα δόντια από τα 5 εκατοστά, το τσιμπούσε, το πίεζε....

Χασάπης με ποδιά κόκκινη μέσα στην άλαλα, με χέρια σφάχτη και η κυριούλα να τον ρωτάει αν μπορεί να πάει σπίτι της να της δέσει το "θέμα" στη σούβλα.!

Ντάνες με άπειρα σοκολατένια αυγά που θα λιώσουν πάλι για να πωληθούν του χρόνου ή από Σεπτέμβριο σε άλλη συσκευσία.!

Παιγνίδια μαλακισμένα με δώρο τη λαμπάδα.

Λαμπάδες με δώρο μαλακισμένα παιγνίδια

Ευχαρίστως πάρκαρες ρυμουλκό μετά ρυμουλκουμένου στο στενάκι μας.

Το αδιαχώρητο σε όλα τα κομμωτήρια το Μ. Σάββατο, μη και μας βρει ο Jesus αχτένιστες ή το κοκορετσάκι μας κάνει παράπονα.

Γλύτσιασμένα δάκτυλα με γαλλικό μανικιούρ και μπιχλιμπίδι να κρέμεται κουδουνίζον.

Χριστιανοί που τρέχανε στις 23:57 να προλάβουν την μαγική στιγμή.




...


...& βεβαίως απίστευτοι, οργισμένοι, θυμωμένοι, ανεγκέφαλοι, μαλάκες, καραγκιόζηδες, ηλίθιοι... (μπορείς να προσθέσεις ότι να' ναι)...

...ΟΔΗΓΟΙ που βρήκαν άδειους δρόμους και θυμήθηκαν την μακρινή σχέση που είχαν με τον Nίκι Λάουντα.




Το τι είδαν τα ματάκια μου αυτές της ημέρες στην άδεια Αθήνα, δεν λέγετε, είναι απερίγραπτο και μάταιο.





Προσπάθησα να το κατανοήσω αλλά δεν μου έκανε το χατήρι το μυαλό μου, δεν.


Μακάρι όλοι αυτοί να "έπαιζαν" μόνο την δική τους ζωή και να επέλεγαν με τον τρόπο τους το τέλος τους, δυστυχώς παίρνουν μαζί τους και ζωές που δεν ήθελαν να φύγουν νωρίς...


μ' ακούς μαλάκα!











υ.γ. Ξέχασα να σας πως τις ολόψυχες εύχες μου για υγεία και χαμόγελο...

.

Πως η πουτάνα γίνεται madam ?

Είχα και έχω έναν πολύ καλό φίλο που έκραζε την συμβία του γιατί ασχολείτο με το blog της και της έσουρνε τα μύρια όσια για το ηλεκτρονικό ημερολόγιο και για τον χρόνο που διέθετε σε αυτό.
Αρχικά το έβρισκε ανούσιο και χάσιμο χρόνου χωρίς κανένα νόημα.

Ο καιρός πέρασε και άλλαξε άποψη και γνώμη, το είδε από εδώ το είδε από εκεί, πήρε πίσω τα μισά από αυτά που της έσερνε, μην ρίξει και τον εγωισμό του, και αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό του blog και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.

Ένα εξαιρετικά όμορφο αισθητικά αποτέλεσμα και πολύ πλούσιο σε θέματα και απόψεις, με γραφή που θα την ζήλευαν αρκετοί bloggers, τα σχόλια καθημερινά αυξάνονται και οι e-φιλίες επίσης. Ο χρόνος που διαθέτει είναι πολύς και τον ευχαριστεί σε βαθμό να ξεχνάει ηθελημένα τους γύρω του παντελώς και να δίνει τον καλύτερο εαυτό του για να δώσει άλλη μία εκπληκτική ανάρτηση ή σχόλιο.

Ένα ωραίο βράδυ λοιπόν μεταξύ μπύρας και μπίρι μπίρι δημιούργησε για λογαριασμό μου το blog που διαβάζετε.
Δειλά δειλά λοιπόν άρχισα κι εγώ να σκέφτομαι φωναχτά και να δίνω το στίγμα μου στη blogσφαιρα.

Ένα άλλο όμορφο βράδυ σχολιάζαμε την κατάσταση που δημιουργείτε στα διάφορα blogs, τι είπε ο ένας, τι απάντησε ο άλλος κλπ. κοινώς blogoκουτσομπολιό.

Κάνοντας ένα σχόλιακι του στυλ… ρε μεγάλε μας έχεις τρελάνει με το τάδε post… πήρα την στενάχωρη απάντηση… ίσα ρε Θαμνάκο που εσύ ανεβάζεις ότι mail σου στέλνουν και νομίζεις πως γράφεις post.

Γλουπ, κατάπια την γλώσσα μου και άλλαξα συζήτηση. Από τότε δεν είπαμε τίποτα πάνω στο θέμα, έχουν περάσει 2 εβδομάδες και εμένα με τρώει, με τρώει η ατάκα του.

Η παραπάνω αληθινή ιστοριούλα με έβαλε σε προβληματισμούς, πως ένας άνθρωπος που πριν από λίγο καιρό κατέκρινε τα blogs και δήλωνε απαξίωση απέναντι τους σε μεγάλο βαθμό τώρα έχει γίνει τρανός blogger και μάλιστα με ισοπεδώνει (έστω και φιλικά) επειδή το δικό μου συγγραφικό ταλέντο είναι μικρότερο ή διαφορετικό από το δικό του.

Για να μην πάει αλλού η σκέψη σας αυτό που θέλω να καταλάβω είναι πως μπορούμε σε χρόνο dt να αλλάζουμε απόψεις και παράλληλα να φτάνουμε σε σημεία τόσο μεγάλης αυτοαναίρεσης ώστε ο ηλίθιος να γίνετε έξυπνος και η πουτάνα madam.

Εύκολα τελικά...

ΤΟΥ ΓΙΟΤΑ κ του ΑΛΛΟΥ!

Για την κόρνα βγαίνει από το καπό ο Ιάπωνας με την ντουντούκα???

Τι σου είναι ο Ιάπωνας τελικά!