Κίνηση πριόνι...

.

11 Σεπτεμβρίου, πρώτη για τα πρωτάκια, πρώτη και για εμένα.

Θέλω να το γράψω αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω…

Η λέξη ανεκτίμητη είναι μικρή, λίγη, άστοχη ίσως.

Σήμερα και έπειτα από 7 χρόνια είδα το 5μηνητίκο «μπουκαλάκι» των 660 γραμμαρίων να έχει γίνει μετά κόπων και βασάνων κοριτσάκι με τα τρελά κοτσιδάκια του, τα κορδελάκια του με σταθερό το χαμόγελο να ανεβαίνει τα σκαλιά για την πρώτη τάξη.

Μπαίνοντας σε αυτό τον άνισο αγώνα δεν περίμενα ποτέ πως αυτή η στιγμή θα έρθει και θα μου δώσει την απίστευτη σφαλιάρα!

Τα πάντα έσβησαν από το μυαλό μου, χρέη, άγχος, υποχρεώσεις, δυσκολίες, αναποδιές, αφραγκιές, δανεικά, στοχοθετήσεις, eXL, πίνακες αποτελεσμάτων.

Πλημμύρισα με ένα καινούργιο συναίσθημα, πρωτόγνωρο και μοναδικό.

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι για να το συγκρίνω.

Μάλλον δεν υπάρχει.

Δεν μπορώ να πω πως κράτησα τα δάκρυα μου, ακόμη και τώρα, που η ημέρα έγινε νύχτα και έφτασε στο τέλος της είμαι εύθραυστος σαν χριστουγεννιάτικο στολίδι.

Καλές γιορτές λοιπόν...

Συνδυασμοί...

Ξεκίνησαν οι μέρες, οι μέρες που δεν έχουν και πολλά να σου πουν. Τις ξέρεις, τις ζεις τακτικά, σχεδόν καθημερινά.
Δεν είναι και εύκολο να τους ξεφύγεις, σε κυνηγούν. Τρέχουν ξωπίσω σου σα να τους χρωστάς ακόμη και την ανάσα σου.

Υπάρχουν και τα βράδια, αυτά που κυλούν γρήγορα μα νωχελικά. Βράδια που η νύχτα δεν τα φτάνει και το κάθε φως τα καταστρέφει. Τα βράδια μου φωτίζουν το μυαλό για την επόμενη ημέρα.

Πρέπει να βρω κάτι ώστε τα βράδια μου να γεμίζω το ταμείο της ψυχής μου, προσδοκώντας την εσωτερική μου ανάταση…

...καλό θα ήταν να κάνω μια μικρή οπισθοχώρηση σε κάποια "θέλω" μου. Να τους δώσω μια "έκπτωση", μήπως και με τη στέρηση γίνω πιο σκληρός.

Μια ευκαιρία...

...να μείνω ζωντανός, να χειροκροτώ σα παιδάκι στο τσίρκο και να κάνω υπομονή για τη επόμενη ημέρα ξέροντας πως το ταξίδι που πηγαίνω ακούγοντας το ηχογραφημένο κύμα του καλοκαιριού θα το ρουφήξει το χαλασμένο μου μαγνητόφωνο..

.

Οταν ο Θάμνος θα είναι στη παραλία.

- ωΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!!

- ΑΑααααααα!!

- Χώρεσαν τελικά!

- Ουφ, ναι χώρεσαν τελικά...

Κλικ, κλακ, μπρι μπιρ, βρουμ, βρουμ.

- Λες να ξεχάσαμε κάτι?

- Τα παιδιά τα πήραμε?

- Ν α ι !

- Τέλος! όποιος & ότι έμεινε πίσω θα μέινει εκεί, τώρα φύγαμεεε.

* Να μου προσέχετε το γκαζόν & ρίξτε φαγάκι στα ψαράκια μου π α ρ α κ α λ ώ...

Η κα Μαίρη και το φίδι.

Ακούγεται σαν ιστορία του φίλου μας Καραγκιόζη αλλά δεν...

Οι ημέρες της «κρίσης» περνούν δίπλα μας, νωχελικά για άλλους και νοερά για κάποιους άλλους.

Ακούμε διάφορα να συμβαίνουν, απολύσεις, μειώσεις ωραρίων, αναδουλειά, λουκέτα, κανόνια, σφραγίσματα επιταγών, δηλώσεις, παπαραλογίες, ανευθυνότητα και άλλα πολλά που εμάς τους Έλληνες δεν μας ξενίζουν.

Έχουμε συνηθίσει να μας παπαριάζουν και να μας δίνουν υποσχέσεις χωρίς εκπλήρωση.
Όλοι μας λίγο ή πολύ έχουμε ταρακουνηθεί, έχουμε συζητήσει το θέμα.
Άλλοι πάλι έχουν βρει και κάποιες πιθανές λύσεις για το αν χτυπήσει και την δική τους πόρτα.

Σήμερα και μετά από 3 χρόνια στην ίδια εργασία, άκουσα και ένιωσα την ουσία της λέξης «κρίση».
Όχι και πολύ τακτικά κατεβαίνω στην παραγωγή είτε για να παραλάβω κανά φορτίο ή για να φάω το γαμωσάντουιτς του «μηχανήματος».

Πάντα χαιρετάω τον κόσμο που είναι στις μηχανές και ξεκουφαίνεται από τον θόρυβο και όχι μόνο…

Η χαιρετούρα μου δεν είναι ποτέ τυπική, (έχουμε πει είμαι χαμογελαστός άνθρωπας) μπορεί να είμαι σε θέση γραφείου αλλά ξέρω πολύ καλά τι ζόρια τραβάνε και πόσο κουράζονται. (δεν γεννήθηκα σε γραφείο!!! αλλά στο Έλενα).

Τους τελευταίους μήνες έβλεπα διάφορα «παράξενα» που με έκαναν να ανασκουμπωθώ, κλειστά τα φώτα το μεσημέρι, κλειστή η μεγάλη μηχανή, μείωση στη 3η βάρδια, άδειες παλέτες και λιγότεροι πακιστανοινδοί…

Πέρα από την χαμογελαστή καλημέρα μας και τα εύκολα: τι κάνουν τα παιδάκια σου, πόσα γκολ φάγατε πάλι βαζελάκια, πως πέρασες το ΣΚ? Κλπ. Κλπ.
Ποτέ δεν μιλούσαμε για δουλειά και ιδιαίτερα το πώς πάνε οι πωλήσεις μας.
Σήμερα, βλέποντας με η κα Μαίρη, 44 ετών με 2 παιδιά, έτρεξε να με ρωτήσει με μια απίστευτη αγωνία ζωγραφισμένη στο κουρασμένο πρόσωπο της.

Θάμνο…
τι κάνεις αγόρι μου?

Παραγγελίες έχετε για αυτό το μήνα?
Θα δουλέψουν οι μηχανές?
Πως τα βλέπεις ρε συ θα κλείσουμε, ήδη έδιωξε τους μισούς Πακιστανοινδούς.

Η αλήθεια δεν θα της άρεσε και γι΄ αυτό την κράτησα για εμένα και το exl μου.

Μια αλήθεια που με/μας πλησιάζει.???

Φίδια με ζώσανε και δεν με αφήνουν, δεν μπορώ ακόμη να ξεχάσω το βλέμμα της!!!

Καλή σας όρεξη...

μπερδεψά, μεγάλη μπερδεψά...

... κοιτάς αλλού, ο νους σου δεν είναι μαζί μας.

Έχεις αφεθεί στη πλευρά που γέρνει ο δρόμος και τα καλολαδωμένα σου ρουλεμάν ρολάρουν ασταμάτητα.

Σκέψεις και λόγια πνιγμένα σε μια λεκάνη με άμμο. Άμμο από αυτή που περίσσεψε όταν έκτιζες το πύργο σου.

Αδράνεια θέλησης.

Απόφαση 0.

Σήκω! είναι η ώρα να σου μιλήσεις αληθινά. Είναι η ώρα να σε πιστέψεις πάλι!

.

Dots

photo: http://www.plueys.com/

• Αύξησα τον προσωπικό μου ετήσιο τζίρο 300%.


• Δεν θα πάρω αύξηση φέτος.


• Δεν θα πάρω το ετήσιο υποσχόμενο bonus.


• Πλήρωσα στο φούρνο Απολλώνιο 1,90 για 1 lt γάλα Δέλτα.


• Την προηγούμενη εβδομάδα το πουλούσε 1,60.


• Χρειαζόμαστε οικογενειακός 1,5 κάθε ημέρα.


• Μισό κιλό ψωμί στο ίδιο φούρνο κόστος 0,90.


• 7,80 ένα κιλό φράουλες ¨Μανωλάδας¨ , δεν τις αγόρασa.


• Η κόρη μου, μου είπε χθες μπαμπά μου είσαι ο καλύτερος σε αγαπώ.


• Με πήραν τα ζουμιά.


• Ο καλύτερος μου φίλος είναι αλλού.


• Η μητέρα μου έχει αρχίσει να μην είναι πάντα με το χαμόγελο στα χείλη.


• Ο ΠΑΟΚ κατάφερε το Γαύρο.


• Με έναν και μόνο πρωινό καφέ δεν μπορώ να κοιμηθώ πριν τις 02:00.


• Μου λείπει ο πατέρας και έφυγε πριν 8+ χρόνια.


• Αγόρασα εισιτήρια AC-DC και για τον 15χρονο ανιψιό, η πρώτη του συναυλία.


• Έφτιαξα υπέροχα cookies σοκολάτα.


• Είχα πληρωθεί προχθές.


• Ξυπνάω και δεν τραγουδάω όπως παλιά.


• Δεν την “ακούω “ πια.


• Πρέπει να τρέφομαι καλύτερα.


• Έχω 5 χρόνια να κάνω εξετάσεις αίματος.


• Η αντιμετώπιση της κρίσης στην εταιρία μας γίνεται με συνεχιζόμενες αυξήσεις στο περιθώριο κέρδους.


• Φέτος “ τη κοπή τη πίτα“ θα την κάνουμε σε ταβέρνα και όχι στο Malvazia.


• Η κούρσα του έχω, καίει 50 ευρώ πήγαινε – έλα, Μεταμόρφωση-Ασπρόπυργο.


• Τα Benetton είναι πιο φθηνά από τα Sprider.


• Κάνω οικονομία και στην οδοντόπαστα.


• Δεν ξέρω τι μου ξημερώνει.


• Με σιχαίνομαι όταν μιζεριάζω.


• Τρελαίνομαι όταν δεν μπορώ να αφήσω καθόλου tips.


• Σιχτιρίζω όλη την μέρα.


• Η μικρές χρειάζονται καινούρια παπούτσια.


• Στη γυναίκα μου μάλλον ακόμη της κάνω κλικ.


• Το παπί μου έκλεισε τα 15 χρόνια του με 120.000χλμ.


• Γιατί δεν άνοιξα την καντίνα στη Μύλο το 98?


• Πέφτω.

Δώσε δώρα, δώσεε

E, E, Ερχετεεε, μα δώρα σε πακέτα δεν θα μας φέρει φέτος.

Κατάλαβε κι αυτός πως μόνο αγάπη χρειαζόμαστε συνεχώς,

μάζεψε λοιπόν γοργά της αγάπης τις νότες και τις σκόρπισε στον ουρανό.

Έπειτα κάθησε στα ψηλά σε πολυθρόνα αναπαυτικά και χάζευε με ευχαρίστηση την μελωδία της αγάπης που έπεφτε στα σπίτια της πόλης.

Ήταν το μόνο δώρο του.

Για να δούμε μονολόγησε φεύγοντας, θα τους φτάσει ή ήταν καλύτερο το ¨ελαφάκι¨...

Photo: http://www.skjoldodge.com/

*

Αφοπλισμός

Γιατί μπαμπά σκοτώσαν το παιδάκι?

η 6+ χρονη κόρη μου περιμένει απαντήσεις "κύριοι" και όχι μόνο αυτή.

Κι εγώ μαζί με πολλούς ψάχνω την απάντηση, περισσότερο όμως ψάχνω τι απάντηση πρέπει να δώσω στο κόριτσάκι μου...

Τραγελαφικό αλλά η σκέψη μου πήγε αλλού...  σαν να λέμε, απο που κλάνει το μπαρμπούνι ??

  

Ουφ, μάλλον θα αρχίσω να γράφω για τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα που μέχρι να τα τελειώσω θα έχουν γίνει 237.

Αντε κ είπα πως με ενοχλεί η έλλειψη σεβασμού που υπάρχει γύρω μας, με τρελαίνει η αγένεια, με χαζεύει η χαζομάρα των άλλων που δεν νοούν να καταλάβουν τα απλά.

Ένα πρόσφατο όμως δείγμα που είχα από πολύ κοντινό μου πρόσωπο με έβγαλε εκτός εαυτού, με έφτασε στα όρια μου, και πιστέψτε με δεν είναι μικρά.

Με ανάγκασε να βρίσω τα θεία που εγώ δεν το κάνω ποτέ ούτε μου αρέσει να ακούω μπινελίκια για Θεούς και καντήλια. Ο λόγος δεν είναι θρησκευτικός αλλά παιδικό τραύμα, παιδικό απωθημένο.

Ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος - ξυλουργός, είχε την Παναγία κ το Χριστό σε πρώτο πλάνο για κάθε τι που μπορούσε να του χαλάει την ησυχία. Έτσι λοιπόν μεγάλωσα κι εγώ ακούγοντας τα Ευαγγέλια σε κάθε μου μικρή ή μεγάλη ζημιά - ζαβολιά.

Έχω υποσχεθεί σε εμένα και το έχω καταφέρει σε μεγάλο ποσοστό να μην βγάλω από το στόμα μου ποτέ τέτοιες εκφράσεις.

Ελα μου ντε που κάποιος κατάφερε να με πάει εκεί που δεν πάω!

Συγχαρητήρια του από την μια γιατί με έκανε να καταλάβω πόσο εύθραυστος είμαι τον τελευταίο καιρό και παράλληλα πως ναι υπάρχει και αυτό το σημείο.

Έφυγα τρέχοντας για παραλία αφού γνωρίζω πως η συνέχεια θα ήταν κάτι που δεν θα έκανε καλό σε κανέναν μας τη δεδομένη στιγμή, και το μόνο που θα μπορούσε να προκύψει ήταν χαστούκια κ μερικές ακόμη ωραίες αράδες από μπινελίκια.

Το ρεζουμέ...η αχαριστία μου χτύπησε την πόρτα μου.

Μπορεί να ήταν στιγμιαία αλλά ήρθε! δεν σκέφτηκε πριν μου χτυπήσει τη πόρτα.

Μικρός θυμάμαι ήθελα ένα δεκάρικο για να πάρω παγωτό, χτυπιόμουν για να καταφέρω τον πατέρα να μου το δώσει, κάποια στιγμή, μεταξύ κλαμάτων και μύξας, βάζει το χέρι του στη τσέπη και μου δείχνει ένα τάλιρο, έλα μου είπε πάρε αυτό, αυτό έχω.

Εγώ συνέχιζα να κλαίω και να ζητάω το δεκάρικο αδιαφορώντας για το ζεστό ταλιράκι!!!

Αποτέλεσμα...ούτε δεκάρικο, μα ούτε τάλιρο, με δωράκι χαστούκι... και στο δωμάτιο σου.

Η μύξα είχε γίνει ένα με τα δάκρυα αλλά τίποτα, καμία υποχώρηση.

Την επομένη που ηρέμησαν τα πράγματα μου είπε το γνωστό σε όλους μας...

Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.

...

Ο έρωτας στους θάμνους...

Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου αλλά μου ήρθε, (στο κεφάλι θα έλεγα), με mail.

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.

Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.

Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: 'Τι είναι το κρυφτό;'

Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια - την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα - να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.

Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα.

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.

Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο οποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.

Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη.

Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.

Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.

Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.

Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

....1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά.

Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία.

Ένιωσε τον 'ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο.

Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.

Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.

Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου.

Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει...

P.S. όλα τα υπέροχα πλάσματάκια των φωτογραφιών είναι φτιαγμένα από Αμυγδαλόψυχα!!!