kou kou...

...vaounes

Κατς δε φλεημ, νέε μου!

Κάτσε τώρα εσύ και σήκωνε λάβαρα και σημαίες. Κάνε τις επαναστάσεις σου και περίμενε πως κάτι θα αλλάξει.

Αγωνίσου για το καλύτερο αύριο πιστεύοντας πως μπορεί να έρθει.

Οι νέοι, λένε, είναι αυτοί που μπορούν αν αλλάξουν το μέλλον της χώρας.

Πως όμως θα αλλάξει όταν η αυστηρή επιλογή ανάμεσα σε Κωστογιωργάκηδες είναι επιτακτική.

Οι νέοι κάνουν αποχή, πάνε για μπάνιο, για φραπέι, για x-Box.
Βλέπουν πιο μακριά από τα σύνορα και ονειρεύονται ένα χαμογελαστό αύριο.
Καταθέτουν τις ελπίδες τους για να ανασάνουν φρέσκο αέρα.

Οι νέοι όμως δεν αποφασίζουν για την τύχη τους, η τύχη τους βρίσκεται στα χέρια των παππούδων!

Αυτών που είναι πάνω από 70 χρονών, αυτών που έζησαν την κατοχή, τον εμφύλιο, τη χούντα, τη μεταπολίτευση, τη άναρχη οικοδόμηση της Αθήνας, την ερήμωση της επαρχίας.
Αυτών που έπιναν από τα κατσίκια γάλα με ζυμωτό ψωμί, που μύρισαν τη τομάτα και είχε άρωμα, έφαγαν φρούτα με γεύση και αγόραζαν τα τσιγάρα χύμα, κοιμόντουσταν με ξεκλείδωτη πόρτα και κλωτούσαν το τόπι στους χωματόδρομους.


Η μεγαλύτερη ομάδα ψηφοφόρων της χώρας μας ανήκει στη τρίτη ηλικία, κοντά στα 2.000.000 άνθρωποι που ορίζουν το αύριο αυτού του τόπου είναι πάνω από 70 χρονών!



Πιάστο αυγό και κούρευτο…


.

Συνδυασμοί...

Ξεκίνησαν οι μέρες, οι μέρες που δεν έχουν και πολλά να σου πουν. Τις ξέρεις, τις ζεις τακτικά, σχεδόν καθημερινά.
Δεν είναι και εύκολο να τους ξεφύγεις, σε κυνηγούν. Τρέχουν ξωπίσω σου σα να τους χρωστάς ακόμη και την ανάσα σου.

Υπάρχουν και τα βράδια, αυτά που κυλούν γρήγορα μα νωχελικά. Βράδια που η νύχτα δεν τα φτάνει και το κάθε φως τα καταστρέφει. Τα βράδια μου φωτίζουν το μυαλό για την επόμενη ημέρα.

Πρέπει να βρω κάτι ώστε τα βράδια μου να γεμίζω το ταμείο της ψυχής μου, προσδοκώντας την εσωτερική μου ανάταση…

...καλό θα ήταν να κάνω μια μικρή οπισθοχώρηση σε κάποια "θέλω" μου. Να τους δώσω μια "έκπτωση", μήπως και με τη στέρηση γίνω πιο σκληρός.

Μια ευκαιρία...

...να μείνω ζωντανός, να χειροκροτώ σα παιδάκι στο τσίρκο και να κάνω υπομονή για τη επόμενη ημέρα ξέροντας πως το ταξίδι που πηγαίνω ακούγοντας το ηχογραφημένο κύμα του καλοκαιριού θα το ρουφήξει το χαλασμένο μου μαγνητόφωνο..

.

Εργασία και Χαρά!

Χρειάζομαι άμεσα κάποια παραπάνω χρήματα και άρχισα να σκέφτομαι πώς θα καταφέρω να τα μαζέψω, είναι και δύσκολες εποχές, πολύ δύσκολες μάλλον, άστα να πάνε.

Στις σκέψεις μου πέρασαν και οι διάφορες-διαφορετικές εργασίες που έχω κάνει και θυμήθηκα τα απίστευτα!

Βγάζω το χαρτζιλίκι μου από πολύ μικρός, τότε μας άφηναν βλέπεις να βολτάρουμε χωρίς να κινδυνεύουμε, οπότε υπήρχε η ευκαιρία να «τσιμπάς» το κάτι τις με ποικίλους τρόπους.

Τα πρώτα φραγκάκια μου τα έβγαλα κάνοντας εξυπηρετήσεις στις κυρίες που έραβε η Μαμά, βοηθούσα να πλύνουμε τα παντζούρια, να φέρουμε τα ψώνια από τη λαϊκή και άλλα μικρόθελήματα.

Κοντά στα Χριστούγεννα και στην ηλικία των 12 το επιχειρηματικό μου μυαλό απογειώθηκε... έπρηζα τον Πατέρα και μου έφερνε κόντρα πλακέ Θαλάσσης, καθότι ξυλουργός στο επάγγελμα, πήγαινα στην αγαπημένη μου κυρία Ειρήνη (η βιβλιοπώλης της γειτονιάς μας) και αγόραζα ημερολόγια, στη συνέχεια έκανα ξεπατικοτούρα διάφορες catoonοφατσες (Μίκυ, Αστερίξ κ.α.) τις ζωγράφιζα κολλούσα και το ημερολόγιο και τσούπ, πόρτα πόρτα ζάλιζα τους γειτόνους και τσάκωνα το 200δραχμο.

Αυτή η δουλεία συνεχίστηκε μέχρι που άρχιζα να βγάζω το λεγόμενο ποντικομούστακο και ντρεπόμουν!

Την ίδια χρονική στιγμή αρκετά απογεύματα μας μάζευε από την πλατεία ο κυρ Νίκος, ο κυρ Νίκος είχε εργαστήριο ζαχαροπλαστικής!!!

Πηγαίναμε λοιπόν 5-6 πιτσιρικάδες και βάζαμε αποξηραμένα κοτσανάκια στα ζωγραφιστά marsmallow που ήταν σε λαμαρίνες, 5 δραχμές η λαμαρίνα. Τρελή κονόμα για να φτάσεις το εκατοστάρικο δούλευες 4 ώρες.

Τους καλούς… μας φώναζε και το Πάσχα όπου φτιάχναμε τα σοκολατένια αυγά.
Την πρώτη μου εξαγωγή δοντιού την έκανα στα 14!!! Το γιατί είναι ολοφάνερο.

Την επόμενη χρονιά πήγαινα τα ΣΚ και έκανα τον βοηθό σε ένα τύπο που τοποθετούσε τέντες, δουλεία για γερά στομάχια.
Πάνω στην σκάλα πατώντας στο κάγκελο από το μπαλκόνι και να τρυπάς το ταβάνι για να περάσεις στριφόνια, και ο Χάρος να σου χαμογελά σε κάθε κλώτσημα του τρυπανιού.
Ωραία εμπειρία και καλά λεφτά για τότες, μέχρι που ο τύπος χώρισε και έγινε πρεζάκιας.

Το καλοκαιράκι ήταν πάντα αυτό που μου έδινε τη καλύτερη μπάζα μιας και υπήρχε χρόνος περισσότερος και όρεξη επίσης.

Ξεκινάω λοιπόν σε ένα εστιατόριο με την ειδικότητα του ΑΝΤΕΦΕΡ.

Για όσους δεν γνωρίζουν, πρόκειται για τον μαλάκα που κάνει τα πάντα, άντε φέρε εκείνο, άντε φέρε τα άλλο, άντε να σκουπίσεις, άντε να πας τα σκουπίδια κ.ο.κ.
7.30-15.30 με 800 δραχμές την ημέρα παρακαλώ!!!

ΣΚ ελεύθερο με 5.000 χιλιάρικα στη τσέπα και ταξίδια με μοτοποδήλατο piaggio 50αρι, 2 ωρίτσες περίπου μέχρι τη Λούτσα… που πλέον την αποκαλούν μόνο Άρτεμις!!! Χα

Το επόμενο χειμώνα τα βράδια μου πήγαινα στη ταβέρνα για λίγες ώρες, υποτίθεται πως διάβαζα κιόλας, εκεί με βάπτισαν βοηθό σερβιτόρου, ο Θεός να το κάνει αλλά το χαρτζιλίκι μου έβγαινε.

Επόμενο καλοκαίρι (τσόντα) σε μια αποθήκη με είδη εστίασης, πολύ κουβάλημα μα πολύ κουβάλημα, σε ένα 3όροφο υπόγειο parking με καρότσι να βγάζω παραγγελίες και να τις φορτώνω στα φορτηγά. Τσόντα σας λέω αλλά ήρθαν και οι πρώτες μου διακοπές στην Αμοργό με camping, άξιζε ο ιδρώτας.

Παιδί λυκείου πλέον και οι ανάγκες μεγάλωσαν, κατέβαινα καθημερινά στη πλατεία Κλαυθμώνος όπου έπαιρνα από έναν απατεώνα έτοιμα ημερολόγια τυπωμένα και τα πουλούσα πόρτα πόρτα λέγοντας το παραμύθι πως είμαι μαθητής από την γειτονιά και μαζεύουμε χρήματα για την εκδρομή μας, μούσι τρελό, 600 δραχμές το ημερολόγιο, 300 ο απατεώνας 300 εμείς.

Έτσι μάζεψα τα πρώτα 150.000 χιλιάρικα για να πάρω παπί. Τόσο έκανε τότε καινούριο!
Είχα κάνει το ρεκόρ του γραφείου, κατάφερα να πουλήσω 35 ημερολόγια απόγευμα στην Ιπποκράτους!!!
Σημ. κανείς δεν άνοιγε ούτε ανοίγει την πόρτα του σε πλασιέ στο Κέντρο και ιδιαίτερα αφού έχει βραδιάσει.





Παπί δεν πήρα ποτέ όμως μιας και ο πατέρας είχε πει: μάζεψε εσύ τα λεφτά και μετά θα πάμε να το πάρουμε μαζί… μαζί πήγαμε αλλά δεν… «εγώ υπογραφή για το θάνατο σου δε βάζω»…


Κάτι ξεχνάω, κάτι ξεχνάω… το Ευριπίδης.
Ο Ευριπίδης είχε ένα μικρό βίντεο κλαμπ, ήταν το ’87 που η VHS ταινίες είχαν μπει για τα καλά στη ζωή μας, βλέπαμε 5 ταινίες σερί, από God father μέχρι Ρόδα τσάντα και κοπάνα!
Λοιπόν τα απογεύματα κρατούσα το μαγαζί, και τα ΣΚ έκανα το βοηθό ηλεκτρολόγου ( Ο Ευριπίδης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί στο Κολωνάκι) εκτός από βιδεοκλουμπατζής.



Το τι τσόντα είχα δει δεν περιγράφετε αλλά και το τι άβουλα όντα είδα στην παραπάνω περιοχή πάλι δεν περιγράφετε. Να σε φωνάζουν για να αλλάξεις μια λάμπα και να τσιμπάς και ένα 500άρικο για πορτοκαλάδα.
Γύριζα σπίτι και ρωτούσα το Πατέρα, μα καλά ρε Μπαμπά αυτοί οι πλούσιοι ούτε μια λάμπα δεν μπορούν να αλλάξουν? (δεν ήξερα, δεν ρώταγα?)

Σχεδόν πριν κλείσω τα 17 κρατούσα από τις 17:00 μέχρι τις 01:00 το απόλυτο μαγαζί! Το Las Vegas!

Μπιλιάρδα, ηλεκτρονικά, φλίπερ και παράνομα φρουτάκια.

Τα στάνταρ άλλαξαν αφού το επάγγελμα ήταν επικίνδυνο, 5.000 το βράδυ αλλά αν έμπαινε μέσα «τσεός» πήγαινες αυτόφωρο.
Εκεί είδα τις περισσότερες κατσαρίδες ever, τεράστιες και πάρα πολλές, στο υπόγειο επικρατούσε η απίστευτη μπίχλα και βρώμα. Να σκεφτείτε πως ήταν καλύτερα να κατουράς στο τοίχο παρά στην τουαλέτα!

Είδα να καταστρέφονται οικογένειες από το τζόγο, έμαθα πώς να παραδίδω "πάντα" σωστά το ταμείο και πώς να γλυτώνω το αυτόφωρο.

Κατάφερα να ξαναμαζέψω χρήματα για το πολυπόθητο παπί αλλά ο Πατέρας αγέρωχος, υπογραφή πάλι δεν έβαλε.
Μου τράβηξε και μια ψαλιδιά στο μαλλί πριν τη πρώτη και απίστευτη συναυλία των Iron Maiden και στη σχέση μας ήρθε η απόλυτη ανατροπή. Το χωρίς παπί δεν με πείραξε για άλλη μια φορά αλλά να μην μπορώ να κάνω headbanging ήταν ασυγχώρητο.

Έκτοτε κούρευα το κεφάλι σαν πεζοναύτης (flat top) στο γνωστό τότε κουρέα με το ψευδώνυμο Πεζοναύτης σε μια στοά στου Ψειρή. Χάλια τελείως η φάτσα μου, σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι και με μια μύτη σαν του Ζεραρ ντε Παρτιέ!

Το λύκειο έφτασε στο τέλος του και μεσολάβησε μια χρονιά και για να πάω να φυλάξω τα σύνορα. Αυτό το διάστημα με έπιασε η καλλιτεχνική μου αναζήτηση και έγινα ΖΩ.Μ.Ε.

(Ζωγράφος Μεγάλων Επιφανειών). Για τους πολλούς μπογιατζής!

Άλλη τρελή τσόντα! Πινέλο έπιασα μετά από 1 χρόνο, συνέχεια έτριβα παράθυρα, πόρτες και πατώματα.
Wex in-wex out, έκανα κάτι ώμους & χέρια μοναδικά, αντί να βγάζω μύξες πράσινες έβγαιναν μπαλάκια στόκου με βελατούρα σατινέ!

Κουβαλούσα το ότι υπήρχε, έστηνα σκαλωσιές, και είχα μάστορα!
Ο μάστορας, φοβερή ανεπανάληπτη μορφή. Κοντούλης αδύνατος με μπάκιτσα, γαμψή μύτη, άσπρα μαλλιά, λίγα δόντια και πάντοτε το νυχάκι στο δαχτυλάκι 2 πόντους μήκος. Το δε παντελόνι του στεκόταν σε κάποιο κόκαλο ανάμεσα στα γόνατα και τους γοφούς.
Όταν είχε κρύο μέσα το αμάξι ήταν φίσκα με μισοάδεια μπουκάλια τσέπης από κονιάκ*** και με το μόλις ζέσταινε λίγο, έπινε μπίρα, πολύ μπίρα. Ποτέ δεν τον είδα να πίνει νερό!



Γενάρης ήταν που την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια, αφού έβαψα τα κάγκελα του 5ου ορόφου πάνω σε σκαλωσιά με τέτοιο ψωλόκρυο που μελάνιαζαν τα χέρια μου.




Έχω και συνέχεια αλλά δεν ξέρω πότε θα τη γράψω, όπως δεν ξέρω και που θα βρω τα χρήματα που χρειάζομαι…

Ηρθε, ακούμπησε & έφυγε...

Πάσχα στο χωριό, Χριστούγεννα στην πόλη... λένε οι παλιοί.



Κι αν δεν έχεις χωριό ρε φίλε? που θα γιορτάσεις το Πάσκα? στο πεζοδρόμιο ή στη ταράτσα?


Δίνω τόπο στο ρητό καθώς παρατήρησα ποσοί "χωριάτες" έφυγαν, 1.000.000 αυτοκίνητα πέρασαν τα διόδια!!!



Σκέψου και αυτούς που δεν πέρασαν γιατί γουστάρουν να πηγαίνουν από τον παράδρομο!



Με ένα μέσο όρο 2+ σε κάθε αυτοκίνητο, μετακόμισε η μισή και, Αθήνα στο "χωριό".


Τι όμορφα που ήταν αυτές οι ημέρες στην πόλη μας, έκανες τα πάντα σε πραγματικούς χρόνους, δεν είχε φασαρία, κόρνες και νεύρα



Οι εικόνες είναι μοναδικές,
τύπος με 15κιλο αρνάκι να προσπαθεί να το δέσει στη πίσω θέση από την βέσπα!

Λύσσα στα S.M. για την αγορά των μη νηστίσιμων εδεσμάτων του Πασκαλινού τραπεζιού.

Παππούς που πριν αγοράσει το αρνί, του έκανε personal interview κοιτώντας το στα δόντια από τα 5 εκατοστά, το τσιμπούσε, το πίεζε....

Χασάπης με ποδιά κόκκινη μέσα στην άλαλα, με χέρια σφάχτη και η κυριούλα να τον ρωτάει αν μπορεί να πάει σπίτι της να της δέσει το "θέμα" στη σούβλα.!

Ντάνες με άπειρα σοκολατένια αυγά που θα λιώσουν πάλι για να πωληθούν του χρόνου ή από Σεπτέμβριο σε άλλη συσκευσία.!

Παιγνίδια μαλακισμένα με δώρο τη λαμπάδα.

Λαμπάδες με δώρο μαλακισμένα παιγνίδια

Ευχαρίστως πάρκαρες ρυμουλκό μετά ρυμουλκουμένου στο στενάκι μας.

Το αδιαχώρητο σε όλα τα κομμωτήρια το Μ. Σάββατο, μη και μας βρει ο Jesus αχτένιστες ή το κοκορετσάκι μας κάνει παράπονα.

Γλύτσιασμένα δάκτυλα με γαλλικό μανικιούρ και μπιχλιμπίδι να κρέμεται κουδουνίζον.

Χριστιανοί που τρέχανε στις 23:57 να προλάβουν την μαγική στιγμή.




...


...& βεβαίως απίστευτοι, οργισμένοι, θυμωμένοι, ανεγκέφαλοι, μαλάκες, καραγκιόζηδες, ηλίθιοι... (μπορείς να προσθέσεις ότι να' ναι)...

...ΟΔΗΓΟΙ που βρήκαν άδειους δρόμους και θυμήθηκαν την μακρινή σχέση που είχαν με τον Nίκι Λάουντα.




Το τι είδαν τα ματάκια μου αυτές της ημέρες στην άδεια Αθήνα, δεν λέγετε, είναι απερίγραπτο και μάταιο.





Προσπάθησα να το κατανοήσω αλλά δεν μου έκανε το χατήρι το μυαλό μου, δεν.


Μακάρι όλοι αυτοί να "έπαιζαν" μόνο την δική τους ζωή και να επέλεγαν με τον τρόπο τους το τέλος τους, δυστυχώς παίρνουν μαζί τους και ζωές που δεν ήθελαν να φύγουν νωρίς...


μ' ακούς μαλάκα!











υ.γ. Ξέχασα να σας πως τις ολόψυχες εύχες μου για υγεία και χαμόγελο...

.

Αφοπλισμός

Γιατί μπαμπά σκοτώσαν το παιδάκι?

η 6+ χρονη κόρη μου περιμένει απαντήσεις "κύριοι" και όχι μόνο αυτή.

Κι εγώ μαζί με πολλούς ψάχνω την απάντηση, περισσότερο όμως ψάχνω τι απάντηση πρέπει να δώσω στο κόριτσάκι μου...

Τραγελαφικό αλλά η σκέψη μου πήγε αλλού...  σαν να λέμε, απο που κλάνει το μπαρμπούνι ??

  

Δεν είναι ελευθερία...

Δυσκολεύομαι πολύ να βγάλω μια ανάρτηση, παρόλο που θέλω πολύ να γράψω και να εκφραστώ,  έχω πολλούς λόγους να γράψω αλλά από εχθές προτιμώ να επισκέπτομαι και να διαβάζω blogs.

Διάβασα το γράμμα του φίλου του Αλέξη. Διάβασα απόψεις από όλες τις παρατάξεις. Διάβασα τις απόψεις διαφόρων που ήταν στο κέντρο και έτρεχαν δεξιά - αριστερά. Διάβασα για την ντροπή που νιώθουν κάποιοι. Διάβασα, διάβασα...

Ημουν κι εγώ μικρός τότε όταν δολοφόνησαν τον Μιχάλη Καλτεζά, είχαμε 1 χρόνο διαφορά και πηγαίναμε μαζί στο γυμνάσιο, παίζαμε μπάλα στην αλάνα και κλωτσούσαμε τα φλιμπεράκια για να γράψουν κανα παιχνίδι παραπάνω.

Γνώριζα και γνωρίζω τους 2 φίλους του που ήταν παρόντες στο συμβάν.

Με την αδελφή του πηγαίναμε μαζί αγγλικά.

Ήμουν κι εγώ μικρός όπως και τα παιδιά που είναι στους δρόμους και σήμερα ελπίζοντας πως η φωνή τους θα φτάσει στον ουρανό και πως το αύριο θα είναι πιο όμορφο και πιο σίγουρο.

Έπειτα από 23 ολόκληρα χρόνια έκανα απολογισμό σκέψεων και πράξεων με αφορμή τον άδικο χαμό του Αλέξη.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε, και τίποτα δεν θα  αλλάξει και σήμερα, ουσιαστικά.

Η νοοτροπία μας ως Έλληνες παραμένει αναλλοίωτη 23 χρόνια τώρα και βάλε.

Θα ξεχάσουμε πάλι εύκολα, θα ξαναψηφίσουμε εύκολα, θα κάνουμε την λαμογιά μας εύκολα, θα σαπίζουμε πάλι μπροστά στο κουτί μας εύκολα.

Θα δώσουμε το φακελάκι μας εύκολα μιας κ ο άνθρωπος μας θα κινδυνεύει, θα λαδώσουμε εύκολα για να προηγηθούμε στην Πολεοδομία, θα κλέψουμε εύκολα θέσεις στην ουρά μια ανύποπτη στιγμή.

Θα πληρώσουμε εύκολα για 1 freddo 4,80 στην πλατεία Χαλανδρίου, θα φορέσουμε εύκολα τα νέα μας prada, θα πετάξουμε 2 κουβάδες γαρύφαλλα νεκροταφείου στην φωνάρα Σάσα.

Θα μάθουμε το παιδί μας να μην μιλάει σε αλβανάκια-μαυράκια-κινεζάκια...

Θα μιλήσουμε στον Άρχοντα για να προσλάβει τον ανιψιό μας στο δημόσιο τομέα, θα μαλαγανιάσουμε τον Θείο Ταξίαρχο για να μας φέρει το υιό κοντά στην πόλη του να υπηρετήσει.

Θα ξαναπαρκάρουμε σε θέση αναπήρου εύκολα, θα κλωτσήσουμε εύκολα το γατάκι που βρέθηκε στο διάβα μας.

Θα πετάξουμε εύκολα το αναμμένο μας τσιγάρο από το παράθυρο μας, θα αδειάζουμε εύκολα το τασάκι μας στο δρόμο.

Θα συνεχίζουμε εύκολα να συμπεριφερόμαστε με αγένεια και υπεροψία σε όποιον μας σερβίρει, μας φέρνει την πίτσα ή το φάκελο στο γραφείο.

Θα συνεχίζουμε να αποκαλούμε τους έγχρωμους αράπηδες...  εύκολα. 

 

Είναι δεν είναι ωραία όλα τα παραπάνω, είναι αυτά όμως που μας χαρακτηρίζουν σαν λαό και μας κάνουν να δίνουμε καθημερινά το ελεύθερο να μας πυροβολούν ανυποψίαστα.

Είτε στο κορμί είτε στην ψυχή.

υ.γ. http://www.youtube.com/watch?v=P3tDSCGhgnw

Πως η πουτάνα γίνεται madam ?

Είχα και έχω έναν πολύ καλό φίλο που έκραζε την συμβία του γιατί ασχολείτο με το blog της και της έσουρνε τα μύρια όσια για το ηλεκτρονικό ημερολόγιο και για τον χρόνο που διέθετε σε αυτό.
Αρχικά το έβρισκε ανούσιο και χάσιμο χρόνου χωρίς κανένα νόημα.

Ο καιρός πέρασε και άλλαξε άποψη και γνώμη, το είδε από εδώ το είδε από εκεί, πήρε πίσω τα μισά από αυτά που της έσερνε, μην ρίξει και τον εγωισμό του, και αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό του blog και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.

Ένα εξαιρετικά όμορφο αισθητικά αποτέλεσμα και πολύ πλούσιο σε θέματα και απόψεις, με γραφή που θα την ζήλευαν αρκετοί bloggers, τα σχόλια καθημερινά αυξάνονται και οι e-φιλίες επίσης. Ο χρόνος που διαθέτει είναι πολύς και τον ευχαριστεί σε βαθμό να ξεχνάει ηθελημένα τους γύρω του παντελώς και να δίνει τον καλύτερο εαυτό του για να δώσει άλλη μία εκπληκτική ανάρτηση ή σχόλιο.

Ένα ωραίο βράδυ λοιπόν μεταξύ μπύρας και μπίρι μπίρι δημιούργησε για λογαριασμό μου το blog που διαβάζετε.
Δειλά δειλά λοιπόν άρχισα κι εγώ να σκέφτομαι φωναχτά και να δίνω το στίγμα μου στη blogσφαιρα.

Ένα άλλο όμορφο βράδυ σχολιάζαμε την κατάσταση που δημιουργείτε στα διάφορα blogs, τι είπε ο ένας, τι απάντησε ο άλλος κλπ. κοινώς blogoκουτσομπολιό.

Κάνοντας ένα σχόλιακι του στυλ… ρε μεγάλε μας έχεις τρελάνει με το τάδε post… πήρα την στενάχωρη απάντηση… ίσα ρε Θαμνάκο που εσύ ανεβάζεις ότι mail σου στέλνουν και νομίζεις πως γράφεις post.

Γλουπ, κατάπια την γλώσσα μου και άλλαξα συζήτηση. Από τότε δεν είπαμε τίποτα πάνω στο θέμα, έχουν περάσει 2 εβδομάδες και εμένα με τρώει, με τρώει η ατάκα του.

Η παραπάνω αληθινή ιστοριούλα με έβαλε σε προβληματισμούς, πως ένας άνθρωπος που πριν από λίγο καιρό κατέκρινε τα blogs και δήλωνε απαξίωση απέναντι τους σε μεγάλο βαθμό τώρα έχει γίνει τρανός blogger και μάλιστα με ισοπεδώνει (έστω και φιλικά) επειδή το δικό μου συγγραφικό ταλέντο είναι μικρότερο ή διαφορετικό από το δικό του.

Για να μην πάει αλλού η σκέψη σας αυτό που θέλω να καταλάβω είναι πως μπορούμε σε χρόνο dt να αλλάζουμε απόψεις και παράλληλα να φτάνουμε σε σημεία τόσο μεγάλης αυτοαναίρεσης ώστε ο ηλίθιος να γίνετε έξυπνος και η πουτάνα madam.

Εύκολα τελικά...

Ουφ, μάλλον θα αρχίσω να γράφω για τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα που μέχρι να τα τελειώσω θα έχουν γίνει 237.

Αντε κ είπα πως με ενοχλεί η έλλειψη σεβασμού που υπάρχει γύρω μας, με τρελαίνει η αγένεια, με χαζεύει η χαζομάρα των άλλων που δεν νοούν να καταλάβουν τα απλά.

Ένα πρόσφατο όμως δείγμα που είχα από πολύ κοντινό μου πρόσωπο με έβγαλε εκτός εαυτού, με έφτασε στα όρια μου, και πιστέψτε με δεν είναι μικρά.

Με ανάγκασε να βρίσω τα θεία που εγώ δεν το κάνω ποτέ ούτε μου αρέσει να ακούω μπινελίκια για Θεούς και καντήλια. Ο λόγος δεν είναι θρησκευτικός αλλά παιδικό τραύμα, παιδικό απωθημένο.

Ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος - ξυλουργός, είχε την Παναγία κ το Χριστό σε πρώτο πλάνο για κάθε τι που μπορούσε να του χαλάει την ησυχία. Έτσι λοιπόν μεγάλωσα κι εγώ ακούγοντας τα Ευαγγέλια σε κάθε μου μικρή ή μεγάλη ζημιά - ζαβολιά.

Έχω υποσχεθεί σε εμένα και το έχω καταφέρει σε μεγάλο ποσοστό να μην βγάλω από το στόμα μου ποτέ τέτοιες εκφράσεις.

Ελα μου ντε που κάποιος κατάφερε να με πάει εκεί που δεν πάω!

Συγχαρητήρια του από την μια γιατί με έκανε να καταλάβω πόσο εύθραυστος είμαι τον τελευταίο καιρό και παράλληλα πως ναι υπάρχει και αυτό το σημείο.

Έφυγα τρέχοντας για παραλία αφού γνωρίζω πως η συνέχεια θα ήταν κάτι που δεν θα έκανε καλό σε κανέναν μας τη δεδομένη στιγμή, και το μόνο που θα μπορούσε να προκύψει ήταν χαστούκια κ μερικές ακόμη ωραίες αράδες από μπινελίκια.

Το ρεζουμέ...η αχαριστία μου χτύπησε την πόρτα μου.

Μπορεί να ήταν στιγμιαία αλλά ήρθε! δεν σκέφτηκε πριν μου χτυπήσει τη πόρτα.

Μικρός θυμάμαι ήθελα ένα δεκάρικο για να πάρω παγωτό, χτυπιόμουν για να καταφέρω τον πατέρα να μου το δώσει, κάποια στιγμή, μεταξύ κλαμάτων και μύξας, βάζει το χέρι του στη τσέπη και μου δείχνει ένα τάλιρο, έλα μου είπε πάρε αυτό, αυτό έχω.

Εγώ συνέχιζα να κλαίω και να ζητάω το δεκάρικο αδιαφορώντας για το ζεστό ταλιράκι!!!

Αποτέλεσμα...ούτε δεκάρικο, μα ούτε τάλιρο, με δωράκι χαστούκι... και στο δωμάτιο σου.

Η μύξα είχε γίνει ένα με τα δάκρυα αλλά τίποτα, καμία υποχώρηση.

Την επομένη που ηρέμησαν τα πράγματα μου είπε το γνωστό σε όλους μας...

Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.

...

:( Τέλος Πάντων :(

Εχω κρασάρει,φρικάρει, τσακιστεί.
Ηθικά, ψυχικά και σωματικά, δεν ξέρω αν θα αντέξω να συνεχίσω έτσι.

Δεν είναι απλά ότι αισθάνομαι πολύ πολύ μικρός μέσα στο σύμπαν μου αλλά έχω φρικάρει επειδή ακούω και λέω καθημερινά την παραπάνω ηλίθια και ανούσια πρόταση… Τέλος Πάντων!

Έχω σιχαθεί να την ακούω-λέω, είναι το Τέλος των πάντων έτσι, απλό σαν μια σταγόνα βροχής στο πρόσωπο μου, είναι τόσο ανώδυνο όσο μια γρατζουνιά στο χέρι μου, τόσο απλό σαν να σιδερώνεις ένα σεντόνι?

Μάλλον όχι, είναι πιο περίπλοκο και πιο βαρυσήμαντο, αντικατοπτρίζει την σημερινή πραγματικότητα γύρω μας, κανένας δεν μπαίνει στο κόπο να σκεφτεί πως το Τέλος των πάντων θα κλείσει το ρολόι της ζωής μας και θα μας στείλει 4 μέτρα κάτω από τη γη.

Είναι η απόλυτη έκφραση στο, δε βαριέσαι ρε αδελφάκι μου εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσύ ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα και βελόνες στο σανό.
Είναι σαν να σηκώνεις τα χέρια ψηλά και να παραδέχεσαι την κάθε μαλακία που ακούς, βλέπεις, νιώθεις με την αμέριστη απάθεια. Και ναι, αυτό είναι η απάθεια σε όλο της το μεγαλείο. Και η ζωή να τσουλάει τσάμπα…


Θέλω και προσπαθώ να μην την χρησιμοποιώ αλλά δυσκολεύομαι πολύ, μα πάρα πολύ.

Θέλω να τελειώσουν τα πάντα, ναι, αλλά να έχω την ευκαιρία να τα ξαναρχίσω από την αρχή να διορθώσω τα λάθη και να μην τα ξανακάνω. Θέλω να έρθει η στιγμή που θα πλημυρίσω με ευτυχία χωρίς να έχω κερδίσει το Τζόκερ, θέλω την αθωότητα του κόσμου μου πίσω, θέλω να ακούσω μια καλημέρα original, θέλω να ταξιδέψω κλείνοντας τα ματιά και μόνο.


Τα θέλω όλα όπως τα ονειρευόμουν παίζοντας με το αυτοσχέδιο πατίνι μου στην ανηφόρα της γειτονιάς μου.



Αδύνατον… αλλά… τέλος πάντων…

.

Στοχεύσατε...Πυρ...και μανία

Αν κάποιος νόμιζε πως τα πρόστιμα των παραβάσεων του Κ.Ο.Κ. μας τα ρίχνουν γιατί κάποιοι ενδιαφέρονται για την ασφάλεια μας, ή προσπαθούν κάτι σαν κοινωνικό έργο είναι πολύ γελασμένος και βαθιά νυχτωμένος.

Σαφώς και έχουν εισπρακτικούς λόγους για την εκάστοτε κυβέρνηση αλλά έχουν και ρόλο στοχοθέτησης για τους απλούς τρομονόμους.

Χρόνια τώρα στο χορό των πωλήσεων ξέρω καλά για την στοχοθέτηση και την επίτευξη στόχων, τα πλάνα της επόμενης χρονιάς κλπ. κλπ.

Οτι έχουν στοχοθέτηση και τα πρόστιμα δεν το ήξερα και ηδού η απόδειξη...

Αραγε έχουν στοχοθέτηση και στα ΜΑΤ???

Εσύ πόσους φοιτητές, συνταξιούχους, οικοδόμους, πολίτες, οπαδούς σακάτεψες σήμερα?!?!

Μπράβο Ματάκια θα σε προάγουμε σε κομπάρσο δίπλα στο Σουγκλάκο.