1 Φεβρουαρίου

2011

ωραία φέτα!

Πέρασε 1 μήνας και ούτε που μας άγγιξε.
τίποτα.
κανένας μας δεν κατάλαβε πως?

photo: http://www.eyefetch.com

κλεισμένοι όλοι
και
σφίγγει το γμδ.

The Mummy...#1

Σάββατο πρωί και ο Γιάννης είχε μπροστά στο τραπεζάκι του πολλούς λογαριασμούς που προσπαθούσε να τους ταξινομήσει.
Δεν μπορούσε όμως.
Πέρα από την τακτοποίηση έπρεπε να βρει και τουλάχιστον τις ελάχιστες σκαταβολές για τις πληρώσει, όσες δεν είχαν «βαρέσει» μέχρι σήμερα.

Η γυναίκα του περιμένει με χαρά το επόμενο βλαστάρι τους.

Ανησυχούσε πολύ αλλά οι ορμόνες της δεν την άφηναν να το δείξει. Μπορεί και να ήταν & ευτυχισμένη εκτός από γκαστρωμένη.

Ο Γιάννης την καθησύχαζε με όλους τρόπους και με διάφορες «ζουζουνιές», ήξερε πως το οικονομικό τέλος ήταν κοντά παρόλο τις προσπάθειες του να μεταπείσει τις τράπεζες και τους γνωστούς-άγνωστους που δανειζόταν κατά καιρούς.
Μάταια όλα, η μπίλια είχε μπει στο αυλάκι και είχε πάρει την κατηφόρα για τα Καλάβρυτα
Τα τηλέφωνα χτυπούσαν ασταμάτητα, λες και ήταν ο μοναδικός που όφειλε στα φιλικά πιστωτικά ιδρύματα!
Κάθε ντριν ήταν και μια ελπίδα τέλους, μέχρι να δει την οθόνη του τηλεφώνου η καρδία του χτυπούσε βαριά και δυνατά. Σε κάθε «απόκρυψη» έλεγε από μέσα του: να ανοίξει η γη να με καταπιεί…

Το Σάββατο πέρασε με το Γιάννη να κοιτά, να ξανακοιτά τα νούμερα κάνοντας άπειρα σενάρια για το πως θα τα φέρει βόλτα, πως θα κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο για να μην βρεθούν στο 2άρι του πεθερού στο Κάτω Τριοβάσαλο.

Δεν του βγαίνει όμως, άκαρπα όλα του τα μαγειρέματα.

Βλέπεις το να μείνεις άνεργος είναι κάτι φυσικό και μπορεί να συμβεί σε όλους, το να μένεις όμως χωρίς δουλεία στην παγκόσμια κρίση δεν είναι και το πιο φυσιολογικό πράγμα που μπορεί να σου τύχει.
Όταν κάνεις μια δουλεία 25 χρόνια δεν μπορείς εύκολα να αλλάξεις επάγγελμα σε μια μέρα, δεν γίνετε από αυτοδημιούργητος μαγαζάτορας να μοιράζεις πίτσες ή πουτάνες με το παπάκι.

Όσο και αν προσπάθησε να εγγυηθεί το μέλλον του μαγαζιού για να κερδίσει χρόνο δεν πέτυχε τίποτα.
Τοίχος.

όλες οι σκέψεις του έφταναν σε μονόδρομο με αδιέξοδο. Και ξανά από την αρχή.


- αχ, να ήμουν μόνος και να τα έγραφα όλα στη παπάρα μου, μονολογούσε.

Ξαφνικά έσκασε η ιδέα, η ιδέα της μεγάλης ντρίπλας!
- Θα σκηνοθετήσω τον θάνατο μου και όλα μου τα χρέη θα εξαφανιστούν μαζί με εμένα!!!
- Θα πάρω την οικογένεια και θα πάω άλλου να ζήσω από την αρχή ξανά χωρίς γαμωλογαριασμούς και τηλέφωνα, χωρίς δικηγόρους και κλητήρες. Θα συνεχίσω την ζωή μου από την αρχή! ?!?

Κλείνοντας την σκέψη του ένιωσε την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι... και έπειτα από πολύ πολύ καιρό κατάφερε και κοιμήθηκε κανονικά.

Το επόμενο πρωί του είπε η καλή του πως καθώς τον χάζευε το βράδυ, ενώ κοιμόταν, εκείνος χαμογελούσε στον ύπνο του και σαν να χουρχούριζε!
Είχε ξυπνήσει με τρελό κέφι και τέτοια χαρά, σαν παιδάκι δημοτικού που θα πάει εκδρομή με τη τάξη.

Το μόνο που του έμενε ήταν να κάνει την ιδέα του πραγματικότητα.
Άρχισε να τακτοποιεί τις σκέψεις του, να καταγράφει κάθε λεπτομέρεια που θα χρειαστεί για να εξαφανίσει τα ίχνη του χωρίς να κινδυνεύσει αυτός και η οικογένεια.
Το είχε πάρει για τα καλά απόφαση, τίποτα δεν θα ανέστειλε το μεγαλόπνοο σχέδιο του. Είχε και τον κατάλληλο άνθρωπο, είχαν γνωριστεί κάποια νύχτα στην Ομόνοια.

Βέβαια κι αυτός χρήμα ήθελε για να τον τακτοποιήσει αλλά αυτά θα τα έβρισκε, θα πουλούσε κάτι “όργανα” ...

υ.γ. μάλλον θα έχει και συνέχεια!

.

Κατς δε φλεημ, νέε μου!

Κάτσε τώρα εσύ και σήκωνε λάβαρα και σημαίες. Κάνε τις επαναστάσεις σου και περίμενε πως κάτι θα αλλάξει.

Αγωνίσου για το καλύτερο αύριο πιστεύοντας πως μπορεί να έρθει.

Οι νέοι, λένε, είναι αυτοί που μπορούν αν αλλάξουν το μέλλον της χώρας.

Πως όμως θα αλλάξει όταν η αυστηρή επιλογή ανάμεσα σε Κωστογιωργάκηδες είναι επιτακτική.

Οι νέοι κάνουν αποχή, πάνε για μπάνιο, για φραπέι, για x-Box.
Βλέπουν πιο μακριά από τα σύνορα και ονειρεύονται ένα χαμογελαστό αύριο.
Καταθέτουν τις ελπίδες τους για να ανασάνουν φρέσκο αέρα.

Οι νέοι όμως δεν αποφασίζουν για την τύχη τους, η τύχη τους βρίσκεται στα χέρια των παππούδων!

Αυτών που είναι πάνω από 70 χρονών, αυτών που έζησαν την κατοχή, τον εμφύλιο, τη χούντα, τη μεταπολίτευση, τη άναρχη οικοδόμηση της Αθήνας, την ερήμωση της επαρχίας.
Αυτών που έπιναν από τα κατσίκια γάλα με ζυμωτό ψωμί, που μύρισαν τη τομάτα και είχε άρωμα, έφαγαν φρούτα με γεύση και αγόραζαν τα τσιγάρα χύμα, κοιμόντουσταν με ξεκλείδωτη πόρτα και κλωτούσαν το τόπι στους χωματόδρομους.


Η μεγαλύτερη ομάδα ψηφοφόρων της χώρας μας ανήκει στη τρίτη ηλικία, κοντά στα 2.000.000 άνθρωποι που ορίζουν το αύριο αυτού του τόπου είναι πάνω από 70 χρονών!



Πιάστο αυγό και κούρευτο…


.

Συνδυασμοί...

Ξεκίνησαν οι μέρες, οι μέρες που δεν έχουν και πολλά να σου πουν. Τις ξέρεις, τις ζεις τακτικά, σχεδόν καθημερινά.
Δεν είναι και εύκολο να τους ξεφύγεις, σε κυνηγούν. Τρέχουν ξωπίσω σου σα να τους χρωστάς ακόμη και την ανάσα σου.

Υπάρχουν και τα βράδια, αυτά που κυλούν γρήγορα μα νωχελικά. Βράδια που η νύχτα δεν τα φτάνει και το κάθε φως τα καταστρέφει. Τα βράδια μου φωτίζουν το μυαλό για την επόμενη ημέρα.

Πρέπει να βρω κάτι ώστε τα βράδια μου να γεμίζω το ταμείο της ψυχής μου, προσδοκώντας την εσωτερική μου ανάταση…

...καλό θα ήταν να κάνω μια μικρή οπισθοχώρηση σε κάποια "θέλω" μου. Να τους δώσω μια "έκπτωση", μήπως και με τη στέρηση γίνω πιο σκληρός.

Μια ευκαιρία...

...να μείνω ζωντανός, να χειροκροτώ σα παιδάκι στο τσίρκο και να κάνω υπομονή για τη επόμενη ημέρα ξέροντας πως το ταξίδι που πηγαίνω ακούγοντας το ηχογραφημένο κύμα του καλοκαιριού θα το ρουφήξει το χαλασμένο μου μαγνητόφωνο..

.

Η κα Μαίρη και το φίδι.

Ακούγεται σαν ιστορία του φίλου μας Καραγκιόζη αλλά δεν...

Οι ημέρες της «κρίσης» περνούν δίπλα μας, νωχελικά για άλλους και νοερά για κάποιους άλλους.

Ακούμε διάφορα να συμβαίνουν, απολύσεις, μειώσεις ωραρίων, αναδουλειά, λουκέτα, κανόνια, σφραγίσματα επιταγών, δηλώσεις, παπαραλογίες, ανευθυνότητα και άλλα πολλά που εμάς τους Έλληνες δεν μας ξενίζουν.

Έχουμε συνηθίσει να μας παπαριάζουν και να μας δίνουν υποσχέσεις χωρίς εκπλήρωση.
Όλοι μας λίγο ή πολύ έχουμε ταρακουνηθεί, έχουμε συζητήσει το θέμα.
Άλλοι πάλι έχουν βρει και κάποιες πιθανές λύσεις για το αν χτυπήσει και την δική τους πόρτα.

Σήμερα και μετά από 3 χρόνια στην ίδια εργασία, άκουσα και ένιωσα την ουσία της λέξης «κρίση».
Όχι και πολύ τακτικά κατεβαίνω στην παραγωγή είτε για να παραλάβω κανά φορτίο ή για να φάω το γαμωσάντουιτς του «μηχανήματος».

Πάντα χαιρετάω τον κόσμο που είναι στις μηχανές και ξεκουφαίνεται από τον θόρυβο και όχι μόνο…

Η χαιρετούρα μου δεν είναι ποτέ τυπική, (έχουμε πει είμαι χαμογελαστός άνθρωπας) μπορεί να είμαι σε θέση γραφείου αλλά ξέρω πολύ καλά τι ζόρια τραβάνε και πόσο κουράζονται. (δεν γεννήθηκα σε γραφείο!!! αλλά στο Έλενα).

Τους τελευταίους μήνες έβλεπα διάφορα «παράξενα» που με έκαναν να ανασκουμπωθώ, κλειστά τα φώτα το μεσημέρι, κλειστή η μεγάλη μηχανή, μείωση στη 3η βάρδια, άδειες παλέτες και λιγότεροι πακιστανοινδοί…

Πέρα από την χαμογελαστή καλημέρα μας και τα εύκολα: τι κάνουν τα παιδάκια σου, πόσα γκολ φάγατε πάλι βαζελάκια, πως πέρασες το ΣΚ? Κλπ. Κλπ.
Ποτέ δεν μιλούσαμε για δουλειά και ιδιαίτερα το πώς πάνε οι πωλήσεις μας.
Σήμερα, βλέποντας με η κα Μαίρη, 44 ετών με 2 παιδιά, έτρεξε να με ρωτήσει με μια απίστευτη αγωνία ζωγραφισμένη στο κουρασμένο πρόσωπο της.

Θάμνο…
τι κάνεις αγόρι μου?

Παραγγελίες έχετε για αυτό το μήνα?
Θα δουλέψουν οι μηχανές?
Πως τα βλέπεις ρε συ θα κλείσουμε, ήδη έδιωξε τους μισούς Πακιστανοινδούς.

Η αλήθεια δεν θα της άρεσε και γι΄ αυτό την κράτησα για εμένα και το exl μου.

Μια αλήθεια που με/μας πλησιάζει.???

Φίδια με ζώσανε και δεν με αφήνουν, δεν μπορώ ακόμη να ξεχάσω το βλέμμα της!!!

Καλή σας όρεξη...

Εργασία και Χαρά!

Χρειάζομαι άμεσα κάποια παραπάνω χρήματα και άρχισα να σκέφτομαι πώς θα καταφέρω να τα μαζέψω, είναι και δύσκολες εποχές, πολύ δύσκολες μάλλον, άστα να πάνε.

Στις σκέψεις μου πέρασαν και οι διάφορες-διαφορετικές εργασίες που έχω κάνει και θυμήθηκα τα απίστευτα!

Βγάζω το χαρτζιλίκι μου από πολύ μικρός, τότε μας άφηναν βλέπεις να βολτάρουμε χωρίς να κινδυνεύουμε, οπότε υπήρχε η ευκαιρία να «τσιμπάς» το κάτι τις με ποικίλους τρόπους.

Τα πρώτα φραγκάκια μου τα έβγαλα κάνοντας εξυπηρετήσεις στις κυρίες που έραβε η Μαμά, βοηθούσα να πλύνουμε τα παντζούρια, να φέρουμε τα ψώνια από τη λαϊκή και άλλα μικρόθελήματα.

Κοντά στα Χριστούγεννα και στην ηλικία των 12 το επιχειρηματικό μου μυαλό απογειώθηκε... έπρηζα τον Πατέρα και μου έφερνε κόντρα πλακέ Θαλάσσης, καθότι ξυλουργός στο επάγγελμα, πήγαινα στην αγαπημένη μου κυρία Ειρήνη (η βιβλιοπώλης της γειτονιάς μας) και αγόραζα ημερολόγια, στη συνέχεια έκανα ξεπατικοτούρα διάφορες catoonοφατσες (Μίκυ, Αστερίξ κ.α.) τις ζωγράφιζα κολλούσα και το ημερολόγιο και τσούπ, πόρτα πόρτα ζάλιζα τους γειτόνους και τσάκωνα το 200δραχμο.

Αυτή η δουλεία συνεχίστηκε μέχρι που άρχιζα να βγάζω το λεγόμενο ποντικομούστακο και ντρεπόμουν!

Την ίδια χρονική στιγμή αρκετά απογεύματα μας μάζευε από την πλατεία ο κυρ Νίκος, ο κυρ Νίκος είχε εργαστήριο ζαχαροπλαστικής!!!

Πηγαίναμε λοιπόν 5-6 πιτσιρικάδες και βάζαμε αποξηραμένα κοτσανάκια στα ζωγραφιστά marsmallow που ήταν σε λαμαρίνες, 5 δραχμές η λαμαρίνα. Τρελή κονόμα για να φτάσεις το εκατοστάρικο δούλευες 4 ώρες.

Τους καλούς… μας φώναζε και το Πάσχα όπου φτιάχναμε τα σοκολατένια αυγά.
Την πρώτη μου εξαγωγή δοντιού την έκανα στα 14!!! Το γιατί είναι ολοφάνερο.

Την επόμενη χρονιά πήγαινα τα ΣΚ και έκανα τον βοηθό σε ένα τύπο που τοποθετούσε τέντες, δουλεία για γερά στομάχια.
Πάνω στην σκάλα πατώντας στο κάγκελο από το μπαλκόνι και να τρυπάς το ταβάνι για να περάσεις στριφόνια, και ο Χάρος να σου χαμογελά σε κάθε κλώτσημα του τρυπανιού.
Ωραία εμπειρία και καλά λεφτά για τότες, μέχρι που ο τύπος χώρισε και έγινε πρεζάκιας.

Το καλοκαιράκι ήταν πάντα αυτό που μου έδινε τη καλύτερη μπάζα μιας και υπήρχε χρόνος περισσότερος και όρεξη επίσης.

Ξεκινάω λοιπόν σε ένα εστιατόριο με την ειδικότητα του ΑΝΤΕΦΕΡ.

Για όσους δεν γνωρίζουν, πρόκειται για τον μαλάκα που κάνει τα πάντα, άντε φέρε εκείνο, άντε φέρε τα άλλο, άντε να σκουπίσεις, άντε να πας τα σκουπίδια κ.ο.κ.
7.30-15.30 με 800 δραχμές την ημέρα παρακαλώ!!!

ΣΚ ελεύθερο με 5.000 χιλιάρικα στη τσέπα και ταξίδια με μοτοποδήλατο piaggio 50αρι, 2 ωρίτσες περίπου μέχρι τη Λούτσα… που πλέον την αποκαλούν μόνο Άρτεμις!!! Χα

Το επόμενο χειμώνα τα βράδια μου πήγαινα στη ταβέρνα για λίγες ώρες, υποτίθεται πως διάβαζα κιόλας, εκεί με βάπτισαν βοηθό σερβιτόρου, ο Θεός να το κάνει αλλά το χαρτζιλίκι μου έβγαινε.

Επόμενο καλοκαίρι (τσόντα) σε μια αποθήκη με είδη εστίασης, πολύ κουβάλημα μα πολύ κουβάλημα, σε ένα 3όροφο υπόγειο parking με καρότσι να βγάζω παραγγελίες και να τις φορτώνω στα φορτηγά. Τσόντα σας λέω αλλά ήρθαν και οι πρώτες μου διακοπές στην Αμοργό με camping, άξιζε ο ιδρώτας.

Παιδί λυκείου πλέον και οι ανάγκες μεγάλωσαν, κατέβαινα καθημερινά στη πλατεία Κλαυθμώνος όπου έπαιρνα από έναν απατεώνα έτοιμα ημερολόγια τυπωμένα και τα πουλούσα πόρτα πόρτα λέγοντας το παραμύθι πως είμαι μαθητής από την γειτονιά και μαζεύουμε χρήματα για την εκδρομή μας, μούσι τρελό, 600 δραχμές το ημερολόγιο, 300 ο απατεώνας 300 εμείς.

Έτσι μάζεψα τα πρώτα 150.000 χιλιάρικα για να πάρω παπί. Τόσο έκανε τότε καινούριο!
Είχα κάνει το ρεκόρ του γραφείου, κατάφερα να πουλήσω 35 ημερολόγια απόγευμα στην Ιπποκράτους!!!
Σημ. κανείς δεν άνοιγε ούτε ανοίγει την πόρτα του σε πλασιέ στο Κέντρο και ιδιαίτερα αφού έχει βραδιάσει.





Παπί δεν πήρα ποτέ όμως μιας και ο πατέρας είχε πει: μάζεψε εσύ τα λεφτά και μετά θα πάμε να το πάρουμε μαζί… μαζί πήγαμε αλλά δεν… «εγώ υπογραφή για το θάνατο σου δε βάζω»…


Κάτι ξεχνάω, κάτι ξεχνάω… το Ευριπίδης.
Ο Ευριπίδης είχε ένα μικρό βίντεο κλαμπ, ήταν το ’87 που η VHS ταινίες είχαν μπει για τα καλά στη ζωή μας, βλέπαμε 5 ταινίες σερί, από God father μέχρι Ρόδα τσάντα και κοπάνα!
Λοιπόν τα απογεύματα κρατούσα το μαγαζί, και τα ΣΚ έκανα το βοηθό ηλεκτρολόγου ( Ο Ευριπίδης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί στο Κολωνάκι) εκτός από βιδεοκλουμπατζής.



Το τι τσόντα είχα δει δεν περιγράφετε αλλά και το τι άβουλα όντα είδα στην παραπάνω περιοχή πάλι δεν περιγράφετε. Να σε φωνάζουν για να αλλάξεις μια λάμπα και να τσιμπάς και ένα 500άρικο για πορτοκαλάδα.
Γύριζα σπίτι και ρωτούσα το Πατέρα, μα καλά ρε Μπαμπά αυτοί οι πλούσιοι ούτε μια λάμπα δεν μπορούν να αλλάξουν? (δεν ήξερα, δεν ρώταγα?)

Σχεδόν πριν κλείσω τα 17 κρατούσα από τις 17:00 μέχρι τις 01:00 το απόλυτο μαγαζί! Το Las Vegas!

Μπιλιάρδα, ηλεκτρονικά, φλίπερ και παράνομα φρουτάκια.

Τα στάνταρ άλλαξαν αφού το επάγγελμα ήταν επικίνδυνο, 5.000 το βράδυ αλλά αν έμπαινε μέσα «τσεός» πήγαινες αυτόφωρο.
Εκεί είδα τις περισσότερες κατσαρίδες ever, τεράστιες και πάρα πολλές, στο υπόγειο επικρατούσε η απίστευτη μπίχλα και βρώμα. Να σκεφτείτε πως ήταν καλύτερα να κατουράς στο τοίχο παρά στην τουαλέτα!

Είδα να καταστρέφονται οικογένειες από το τζόγο, έμαθα πώς να παραδίδω "πάντα" σωστά το ταμείο και πώς να γλυτώνω το αυτόφωρο.

Κατάφερα να ξαναμαζέψω χρήματα για το πολυπόθητο παπί αλλά ο Πατέρας αγέρωχος, υπογραφή πάλι δεν έβαλε.
Μου τράβηξε και μια ψαλιδιά στο μαλλί πριν τη πρώτη και απίστευτη συναυλία των Iron Maiden και στη σχέση μας ήρθε η απόλυτη ανατροπή. Το χωρίς παπί δεν με πείραξε για άλλη μια φορά αλλά να μην μπορώ να κάνω headbanging ήταν ασυγχώρητο.

Έκτοτε κούρευα το κεφάλι σαν πεζοναύτης (flat top) στο γνωστό τότε κουρέα με το ψευδώνυμο Πεζοναύτης σε μια στοά στου Ψειρή. Χάλια τελείως η φάτσα μου, σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι και με μια μύτη σαν του Ζεραρ ντε Παρτιέ!

Το λύκειο έφτασε στο τέλος του και μεσολάβησε μια χρονιά και για να πάω να φυλάξω τα σύνορα. Αυτό το διάστημα με έπιασε η καλλιτεχνική μου αναζήτηση και έγινα ΖΩ.Μ.Ε.

(Ζωγράφος Μεγάλων Επιφανειών). Για τους πολλούς μπογιατζής!

Άλλη τρελή τσόντα! Πινέλο έπιασα μετά από 1 χρόνο, συνέχεια έτριβα παράθυρα, πόρτες και πατώματα.
Wex in-wex out, έκανα κάτι ώμους & χέρια μοναδικά, αντί να βγάζω μύξες πράσινες έβγαιναν μπαλάκια στόκου με βελατούρα σατινέ!

Κουβαλούσα το ότι υπήρχε, έστηνα σκαλωσιές, και είχα μάστορα!
Ο μάστορας, φοβερή ανεπανάληπτη μορφή. Κοντούλης αδύνατος με μπάκιτσα, γαμψή μύτη, άσπρα μαλλιά, λίγα δόντια και πάντοτε το νυχάκι στο δαχτυλάκι 2 πόντους μήκος. Το δε παντελόνι του στεκόταν σε κάποιο κόκαλο ανάμεσα στα γόνατα και τους γοφούς.
Όταν είχε κρύο μέσα το αμάξι ήταν φίσκα με μισοάδεια μπουκάλια τσέπης από κονιάκ*** και με το μόλις ζέσταινε λίγο, έπινε μπίρα, πολύ μπίρα. Ποτέ δεν τον είδα να πίνει νερό!



Γενάρης ήταν που την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια, αφού έβαψα τα κάγκελα του 5ου ορόφου πάνω σε σκαλωσιά με τέτοιο ψωλόκρυο που μελάνιαζαν τα χέρια μου.




Έχω και συνέχεια αλλά δεν ξέρω πότε θα τη γράψω, όπως δεν ξέρω και που θα βρω τα χρήματα που χρειάζομαι…

Βρήκα το δρόμο μου, τελικά θα πάω για ψήφο

Έπειτα από σκέψη ώριμη και αναλυτική κατέληξα στην ψήφο μου προκειμένου να μην "αποχύσω" και πάει στράφι τέτοιος ψήφος, καθοριστικός και μοναδικός.



Ίσως, ίσως αν στείλουμε αντίστοιχους ανθρώπους στη βουλή να δούμε μια πραγματική δημοκρατία ή έστω μια ειλικρινή αντιμετώπιση.



Πραγματικά το σκέφτηκα... πόσο πιο χάλια θα μπορούσε να τα κάνει ο ΚΑΤΜΑΝ σε σχέση με τον ΦΑΓΑΜΑΝ?

















Ακούστε την ομιλία καθώς και τα συνθήματα που "κολάζουν"!!!









:)
:)
:)

Αιμοδοσία ΤΩΡΑ ή Παραμύθι για Εύκολους αναγνώστες...

Υπάρχει ένα παλικάρι 28 ετών στον Ευαγγελισμό που χρειάζεται 40 φιάλες αίμα.

Σοβαρό ατύχημα με μηχανή, έχουν πειραχτεί ζωτικά όργανα.

Τα στοιχεία είναι: Μερισιώτης Βαγγέλης, Ευαγγελισμός ΜΕΘ2, ώρες 8.30-14.00 και 15.00-19.00.

Χρειάζεται να κάνει μεταμόσχευση συκωτιού και πρέπει να βρούμε αίμα αποκλειστικά ομάδας 'Ο αρνητικό'.

Βεβαίως μπορείτε να δώσετε αίμα σε οποιοδήποτε νοσοκομείο και να αναφέρετε το όνομα του ασθενή και το επείγον της κατάστασης του.

Επίσης δεν χρειάζεται να είστε στην ίδια ομάδα αίματος, αρκεί να δώσετε αίμα και το νοσοκομείο κάνει την αντικατάσταση στην τράπεζα αίματος.

Εάν μπορείτε ανακοινώστε το διότι έχει ζωή μία με δύο εβδομάδες.

ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ Γ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ
ΤΗΛ-ΦΑΞ : 26210-35638 ΚΙΝ: 6944 434 559

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ Π Α Ν Τ Ο Υ.. 1 ΛΕΠΤΟ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΤΕ.

χα

χα

χα

τι ωραίο μέσο επικοινωνίας το Internet!!! Υπέροχο, δεν συμφωνείτε.

το παραπάνω μου το έστειλαν σήμερα και οι σκέψεις μου ήταν γρήγορες και άμεσες, είμαι εθελοντής αιμοδότης και οδηγώ μηχανή. Οπότε κατευθείαν σκέφτηκα να πάω να δώσω αίμα και να κάνω το παραπάνω post προκειμένου να σωθεί το παλικάρι..

κ εδώ αρχίζει το θέμα μου, ψάχνοντας να βρω και μια φωτό για να το συνοδεύσω... διαβάζω την ίδια παράκληση με τα ίδια στοιχεία με ημερομηνία πριν 2 μήνες για έναν άνθρωπο που ζει δεν ζει για 1-2 εβδομάδες, έχοντας διαφορετικά στοιχειά επικοινωνίας!!!

τα προηγούμενα στοιχεία εδώ...

http://pressonice.blogspot.com/2009/02/blog-post_497.html

Ψάχνοντας ακόμη περισσότερο βρήκα πως το mail ήδη αναγνωρίζεται ως spam και δεν αληθεύει.

http://press-gr.blogspot.com/2009/05/x_04.html

Άραγε έζησε 2 μήνες και χρειάζεται πάλι 40 μπουκάλες αίμα? μμμμ

άργησε να μου έρθει το mail?

μας κοροϊδεύουν έτσι απλά?

να ξαναπιστέψω κάτι αντίστοιχο?

να κάνει η μάνα?

Δεν μπήκα καν στο κόπο να επαληθεύσω τα στοιχεία στα τηλέφωνα που μου δίνουν, μιας και πολύ απλά μπορεί κάποιος να συνεχίσει να λέει ψέμματα.

Έχω χρειαστεί αίμα στο παρελθόν και εγώ και το παιδί μου και όπως προείπα είμαι εθελοντής αιμοδότης από το 1993, θεωρώ πολύ σημαντικό να μπορείς σε 15 λεπτάκια να σώσεις μια ζωή ή έστω να προσπαθήσεις.

Ακόμη θεωρώ πως δεν πρέπει κανείς να παίζει - κοροϊδεύει - εκμεταλλεύεται τέτοιες καταστάσεις για προσωπικό του όφελος ή κέρδος.

Ευτυχώς αν προσωπικά ή και μέχρι πρώτου βαθμού συγγένειας χρειαστούμε αίμα λόγω εθελοντισμού δεν θα χρειαστώ παράκληση και παρακάλια.

Γίνετε όλοι εθελοντές αύριο, δεν θα σώσετε μόνο τον συνάνθρωπό σας αλλά, αχρείαστο να είναι, θα σας δοθεί με μίας όταν το θελήσετε.!!!

με τις υγείες μας!!!

update σε χρόνο dt: κάποιος πιο σοφός το έψαξε για εμάς.... και για φαντάσου πρόκειται για ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΗ φάρσα του 2004

http://les-malakies.blogspot.com/2009/04/zouglagr.html

Το κουκουλωτό...

.

In fashion ο νέος υπουργός, σου λέει:

τι μπασκλας είναι αυτές οι μπλούζες με την κουκούλα!

Μα καλά, πως τις φορούν ακόμη οι απροβλημάτιστοι και ελπιδοφόροι νέοι μας?

Μα τόσο φρέσκα και όμορφα πρόσωπα και θέλουν να τα κρύβουν?

Αίσχος.

Τέλος λοιπόν, θα πατάξουμε την "κουκουλοποίηση", να μάθει και ο Armani να μην σχεδιάζει πατρόν με κουκούλες...

Ο αγαπημένος μου πατέρας, όταν ήμουν στην εύθραυστη ηλικία της εφηβείας και πήγαινα στην τουαλέτα και ξεχνούσα να βγω, μου φώναζε...

Παίχτη λιγάκι κουκουλωτό, θα πάθει τίποτα το χέρι σου!!!!

υ.γ. κυρίες μου συγγνώμη για την αποκάλυψη!

.

Λαθραία ζώη

.

Ξύπνησα?

Εφαγα άραγε κάτι?

Αγαπιόμαστε λιγάκι?

Κοιτάμε τον δίπλανο μας με καχυποψία και συνεχίζουμε το δρόμο μας.

Είναι μέρες που πατάω γερά είναι μέρες που το νιώθω πως πεθαίνω δεν ξέρω αν είναι πριν ή τώρα ή μετά μα μέσα σε είκοσι λεπτά σ' είδα να με μισείς, σ' είδα να μ' αγαπάς και περιμένω...είπε ο ποιητής, και άδικο δεν είχε.

Ετσι ακριβώς είναι και η κατάσταση σήμερα, δεν ξέρω τι μας ξημερώνει, από που θα με βρει και που θα καταλήξω.

Σκέφτομαι να αγοράσω ένα νέο πουλόβερ αλλά δεν έιμαι σίγουρος πως θα κάνει κρυο και του χρόνου, επίσης δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερα αντί για πουλόβερ (που έχω και 2-3 συμπαθητικά ακόμη) να αγοράσω 1-2 κούτες γάλα και σταφίδες...



Πως παέι η δουλειά?
Ευτυχώς ακόμη έχουμε.



Ζωή πέρα την βιολογική μας ύπαρξη, έχουμε?





.

Κατά Μάνα, Κατά Κύρη...Καλώς...

Αγαπητοί Ελληνες συμπολίτες και όχι μόνο, τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτό το υπέροχο δρόμο που ονομάζουμε ζωή.

Σε έμαθε η μαμά σου να σέβεσαι τους διπλανούς και να μην ενοχλείς? καλώς...
Σε έμαθαν οι γονείς σου να εκτιμάς τα δώρα της φύσης και να την προστατέυεις? καλώς...
Σου σφύριξαν πως εδώ που ζεις και πατάς, πως ήταν άλλοι πριν από εσένα και πως θα έρθουν κι άλλοι μετά απο εσένα? καλώς...
Κατάλαβες ποτέ πως δεν μπορείς να σεβαστείς τον άλλον αν δεν σέβεσαι τον ίδιο σου τον ευατό, πρώτα από όλα? καλώς...

Επειτα από μια μικρή εκδρομή προς το κάποτε ωραίο Ξυλόκαστρο επιβεβαιώθηκε η άποψη μου για την ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ του κόσμου.

Αυτού του κόσμου που φωνάζει για τα δάση όταν καίγονται, σπαράζει στους λιγμούς όταν χάνει κάποιο φίλο, συγγενή σε δυστύχημα, αυτού του κόσμου που συμβουλέυει τους πάντες και τα πάντα αλλά στο πρόσωπο του δεν χωράει καμία συμβουλή...

Αυτός ο κόσμος που αγόρασε ωραίες παραθαλάσιες μεζονέτες αλλά δεν μπορεί να μαζέψει κανένα σκουπίδι απο την ακτή, παρά μόνο να πετάει, όυτε να σκεφτεί ότι δεν θέλουν όλοι να γίνουν ραλίστες στην εθνική, αλλά απλά να επιστρέψουν σπίτι τους ασφαλείς!
Αυτός ο κόσμος που προκειμένου να είναι γυαλοιστερή η Μερτσέντα το λάστιχο έτρεχε με πόσιμο νεράκι για 3 τέταρτα!

Σιχτιρίζω και σήμερα την ασέβεια και την μαλακία όλων σας που ποτέ δεν έχετε 1 λεπτό για να σκεφτήτε τους γύρω σας, αλλά το μονο που κάνετε είναι να χαρίζετε απλόχειρα ευθύνες σε όλους τους άλλους εκτός από τον ευατούλη σας.
Στο διάλο όλοι παλιοχαρακτήρες κ σκατόψυχοι, κακομαθημένοι γιάπηδες κ μη, που κρύβεστε ακόμη στο φουστάνι της μαμάς σας για να φάτε ενα ωραίο παστίτσιο.
Αλλά τέτοια είναι η ανατροφή σας, έτσι σας έμαθαν οι μαμάδες σας και οι μπαμπάδες σας, σταρχιδιστές, μονοφαγάδες και λαμόγια.

Κι έτσι θα κάνετε τα παιδιά σας....και μην αναρωτηθείτε όταν θα σας έχουν γραμμένους και ξεχασμένους γιατί έσείς το θελήσατε!!!

Σκέψου, σκέψου, ψάξε στο παρελθόν σου και θα βρεις την αιτία που σε έχει κάνει να συμπεριφέρεσαι με αυτό τον τρόπο.

Πάντα υπάρχουν περιθώρια να γίνεις...ένας καλυτερος άνθρωπας.