Πλησιάζουν... Χριστούγεννα!

Η παραπάνω αξιόλογη οπτικοακουστική παραγωγή πρόκειται για διαφήμιση!!!

αφορά τη δουλειά της συντρόφου που καιρό τώρα προσπαθεί.

Οφείλω να βοηθήσω και να αγκαλιάσω τη προσπάθεια της και όποιος από εσάς θέλει...

.

Κίνηση πριόνι...

.

11 Σεπτεμβρίου, πρώτη για τα πρωτάκια, πρώτη και για εμένα.

Θέλω να το γράψω αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω…

Η λέξη ανεκτίμητη είναι μικρή, λίγη, άστοχη ίσως.

Σήμερα και έπειτα από 7 χρόνια είδα το 5μηνητίκο «μπουκαλάκι» των 660 γραμμαρίων να έχει γίνει μετά κόπων και βασάνων κοριτσάκι με τα τρελά κοτσιδάκια του, τα κορδελάκια του με σταθερό το χαμόγελο να ανεβαίνει τα σκαλιά για την πρώτη τάξη.

Μπαίνοντας σε αυτό τον άνισο αγώνα δεν περίμενα ποτέ πως αυτή η στιγμή θα έρθει και θα μου δώσει την απίστευτη σφαλιάρα!

Τα πάντα έσβησαν από το μυαλό μου, χρέη, άγχος, υποχρεώσεις, δυσκολίες, αναποδιές, αφραγκιές, δανεικά, στοχοθετήσεις, eXL, πίνακες αποτελεσμάτων.

Πλημμύρισα με ένα καινούργιο συναίσθημα, πρωτόγνωρο και μοναδικό.

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι για να το συγκρίνω.

Μάλλον δεν υπάρχει.

Δεν μπορώ να πω πως κράτησα τα δάκρυα μου, ακόμη και τώρα, που η ημέρα έγινε νύχτα και έφτασε στο τέλος της είμαι εύθραυστος σαν χριστουγεννιάτικο στολίδι.

Καλές γιορτές λοιπόν...

μπερδεψά, μεγάλη μπερδεψά...

... κοιτάς αλλού, ο νους σου δεν είναι μαζί μας.

Έχεις αφεθεί στη πλευρά που γέρνει ο δρόμος και τα καλολαδωμένα σου ρουλεμάν ρολάρουν ασταμάτητα.

Σκέψεις και λόγια πνιγμένα σε μια λεκάνη με άμμο. Άμμο από αυτή που περίσσεψε όταν έκτιζες το πύργο σου.

Αδράνεια θέλησης.

Απόφαση 0.

Σήκω! είναι η ώρα να σου μιλήσεις αληθινά. Είναι η ώρα να σε πιστέψεις πάλι!

.

Ο εξαναγκασμός του έρωτα...

Ε, Ε, Ερχετε...

τρέχτε να κρυφτείτε όπου μπορείτε, έρχετε ο Αγιος που δεν είναι Ελληνας αλλά τον γιορτάζουμε και βεβαίως τον πληρώνουμε.

Η πιο ανούσια γιορτή του χρόνου πλησιάζει απειλητικά, σε 48 ώρες από σήμερα ο κόσμος και ο κοσμάκης θα θυμηθεί να δηλώσει ερωτευμενος, αγαπημένος, αγαπισιάρης, αγαπομαλάκας, κάνε με ότι θέλεις μανα μου και συμπονετικός.

Παραμύθι χωρίς τέλος.

Είναι η ημέρα που θα γεμίσουν τα restaurant με ζευγαράκια που θα υποσχεθούν ατελείωτη αγάπη και αιώνια πίστη, θα αλληλοταϊστούν μεταξύ χαζοχαμόγελου και του αυστηρού βλέματος του σερβιτόρου.
Είναι η ημέρα που τα τριαντάφυλλα αλλάζουν τιμή και οι ανθοδέσμες δίνουν και παίρνουν.

Επίσης είναι η καλύτερη μέρα για να βγεις έξω και να χτυπήσεις κανα μελανούρι... κατά μεγάλο ποσοστό όσες γυναίκες είναι μόνες αυτό το βράδυ, είναι γενικώς ελέυθερες κι ωραίες!!!

Και καλά να δεχτώ πως οι ερωτευμένοι γιορτάζουν, Ok, οι παππούδες λεφτάδες που σκάνε με την αλλοδαπή πιστιρίκα όλο νάζι, τί είναι? ερωτευμένοι ή τσιμπιμένοι...

Απ΄την άλλη έκλασε απ΄τη χαρά της η γυναίκα που την θυμήθηκες λέει, ωράιος είσαι ρε, θυμάσαι την σύντροφό σου κατά ανάγκη και επειδή έτσι σου είπαν. Μπράβο να σε χαίρεται η κοπελιά ρε.


Εγω πάντως μια Βαλεντίνα ξέρω αυτή την τσαχπίνα που φοράει πατελόνια. (Μητσάκης)

Ψέμματα , ξέρω και τον Rossi!

************************************************************************************

Τρελή μείωση επισκεψιμότητας στον εξωτικό μας Παράδεισο!

Ένα νεαρό ζευγάρι, πολύ ερωτευμένο, αποφασίζει να παντρευτεί, όταν την τελευταία νύχτα πριν τον γάμο, συμβαίνει ένα τραγικό ατύχημα και σκοτώνονται.

Βρίσκονται προ των πυλών του Παραδείσου, να συνοδεύονται από τον Άγιο Πέτρο.

Μερικές εβδομάδες αργότερα, ο νεαρός συναντιέται με τον Πέτρο και του λέει:

- Άγιε μου, η αρραβωνιαστικιά μου και εγώ είμαστε πολύ ευτυχισμένοι εδώ στον Παράδεισο. Όμως, μας έχει λείψει πολύ η όλη διαδικασία, η τελετή του γάμου.

Είναι δυνατόν, για κάποιον που ζει στον Παράδεισο να παντρευτεί κάποιον άλλον;

Ο Άγιος Πέτρος τον κοιτάζει καλά και του λέει:

- Λυπάμαι πολύ. Ποτέ ξανά δεν έχω ακούσει κάποιον άλλον να θέλει να παντρευτεί μέσα στον Παράδεισο. Πολύ φοβάμαι ότι αν το θέλετε πολύ, θα πρέπει να μιλήσετε με τον Παντοδύναμο Θεό. Μπορώ να σας κλείσω ένα ραντεβού σε δύο βδομάδες από σήμερα.

Έφτασε η ημέρα του ραντεβού και οι δύο νέοι παρουσιάζονται εμπρός στον Παντοδύναμο.

Του αναφέρουν το αίτημα τους.

Ο Κύριος τους κοιτάζει σιωπηλά, σκέφτεται προβληματισμένα και τους λέει: - Ελάτε σε πέντε χρόνια από σήμερα. Εάν ακόμη θέλετε να παντρευτείτε, τότε θα σκεφτώ την επιθυμία σας.

Πέντε χρόνια αργότερα, το ζευγάρι εμφανίζεται και πάλι. Η επιθυμία τους είναι ακόμη ζωντανή.

Η εντολή του Θεού είναι ίδια:

- Σε πέντε χρόνια, θα παρουσιαστείτε πάλι εμπρός μου. Τότε θα το συζητήσουμε και πάλι.

Την τρίτη φορά, το ζευγάρι εμφανίζεται και πάλι στον Θεό.

Ακόμη επιθυμούν να έρθουν σε κοινωνία γάμου.

- Εντάξει λοιπόν. Μπορείτε να προβείτε σε γάμο. Αυτό το Σάββατο, στις 6.30 το απόγευμα, θα τελεστεί μια υπέροχη τελετή γάμου στην Κεντρική Εκκλησία του Παραδείσου. Αφήστε τις λεπτομέρειες σε μένα.

Ο γάμος ήταν μια μεγάλη επιτυχία. Όλοι οι καλεσμένοι ομολόγησαν ότι η νύφη ήταν πανέμορφη. Όλοι οι γνωστοί και μη, ήταν παρόντες στην τελετή.

Ο Μωυσής έφερε σπάνια λουλούδια από τον Νείλο Ποταμό, ο Νώε έφερε σπάνια ορυκτά από την Μεσοποταμία και οι μαθητές του Ιησού έκαναν μερικά θαύματα για να εντυπωσιάσουν τους παρευρισκόμενους.

Ακόμη και ο Γκάντι εμφανίστηκε, έμεινε μόνο για λίγο και φορούσε τα πιο καλά του ρούχα..

Όμως, το μαντέψατε...

Μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα το παντρεμένο ζευγάρι, κατάλαβαν ότι έκαναν ένα φοβερό λάθος. Απλά, δεν μπορούσαν να συνεχίσουν να ζουν παντρεμένοι. Έτσι, αποφάσισαν να κλείσουν ένα ακόμη ραντεβού με τον Θεό, για να του ζητήσουν ένα διαζύγιο στον Παράδεισο.

Όταν ο Παντοδύναμος Θεός άκουσε το νέο αίτημα τους, βγήκε από τις χλαμύδες του.

Τους κοίταξε με ένα ανάμικτο, γεμάτο οίκτο, αυστηρότητα, και απογοήτευση, βλέμμα και τους είπε: - Μα, είσαστε σοβαροί επιτέλους ή αστειεύεστε;

Μας πήρε δέκα χρόνια να βρούμε ένα παπά που να έχει ανέβει στον παράδεισο, για να σας παντρέψει!!!!

Μπορείτε να φανταστείτε πόσο καιρό θα μας πάρει να βρούμε δικηγόρο!!!

Ουφ, μάλλον θα αρχίσω να γράφω για τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα που μέχρι να τα τελειώσω θα έχουν γίνει 237.

Αντε κ είπα πως με ενοχλεί η έλλειψη σεβασμού που υπάρχει γύρω μας, με τρελαίνει η αγένεια, με χαζεύει η χαζομάρα των άλλων που δεν νοούν να καταλάβουν τα απλά.

Ένα πρόσφατο όμως δείγμα που είχα από πολύ κοντινό μου πρόσωπο με έβγαλε εκτός εαυτού, με έφτασε στα όρια μου, και πιστέψτε με δεν είναι μικρά.

Με ανάγκασε να βρίσω τα θεία που εγώ δεν το κάνω ποτέ ούτε μου αρέσει να ακούω μπινελίκια για Θεούς και καντήλια. Ο λόγος δεν είναι θρησκευτικός αλλά παιδικό τραύμα, παιδικό απωθημένο.

Ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος - ξυλουργός, είχε την Παναγία κ το Χριστό σε πρώτο πλάνο για κάθε τι που μπορούσε να του χαλάει την ησυχία. Έτσι λοιπόν μεγάλωσα κι εγώ ακούγοντας τα Ευαγγέλια σε κάθε μου μικρή ή μεγάλη ζημιά - ζαβολιά.

Έχω υποσχεθεί σε εμένα και το έχω καταφέρει σε μεγάλο ποσοστό να μην βγάλω από το στόμα μου ποτέ τέτοιες εκφράσεις.

Ελα μου ντε που κάποιος κατάφερε να με πάει εκεί που δεν πάω!

Συγχαρητήρια του από την μια γιατί με έκανε να καταλάβω πόσο εύθραυστος είμαι τον τελευταίο καιρό και παράλληλα πως ναι υπάρχει και αυτό το σημείο.

Έφυγα τρέχοντας για παραλία αφού γνωρίζω πως η συνέχεια θα ήταν κάτι που δεν θα έκανε καλό σε κανέναν μας τη δεδομένη στιγμή, και το μόνο που θα μπορούσε να προκύψει ήταν χαστούκια κ μερικές ακόμη ωραίες αράδες από μπινελίκια.

Το ρεζουμέ...η αχαριστία μου χτύπησε την πόρτα μου.

Μπορεί να ήταν στιγμιαία αλλά ήρθε! δεν σκέφτηκε πριν μου χτυπήσει τη πόρτα.

Μικρός θυμάμαι ήθελα ένα δεκάρικο για να πάρω παγωτό, χτυπιόμουν για να καταφέρω τον πατέρα να μου το δώσει, κάποια στιγμή, μεταξύ κλαμάτων και μύξας, βάζει το χέρι του στη τσέπη και μου δείχνει ένα τάλιρο, έλα μου είπε πάρε αυτό, αυτό έχω.

Εγώ συνέχιζα να κλαίω και να ζητάω το δεκάρικο αδιαφορώντας για το ζεστό ταλιράκι!!!

Αποτέλεσμα...ούτε δεκάρικο, μα ούτε τάλιρο, με δωράκι χαστούκι... και στο δωμάτιο σου.

Η μύξα είχε γίνει ένα με τα δάκρυα αλλά τίποτα, καμία υποχώρηση.

Την επομένη που ηρέμησαν τα πράγματα μου είπε το γνωστό σε όλους μας...

Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.

...

Ο έρωτας στους θάμνους...

Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου αλλά μου ήρθε, (στο κεφάλι θα έλεγα), με mail.

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.

Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.

Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: 'Τι είναι το κρυφτό;'

Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια - την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα - να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.

Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα.

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.

Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο οποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.

Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη.

Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.

Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.

Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.

Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

....1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά.

Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία.

Ένιωσε τον 'ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο.

Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.

Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.

Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου.

Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει...

P.S. όλα τα υπέροχα πλάσματάκια των φωτογραφιών είναι φτιαγμένα από Αμυγδαλόψυχα!!!